چگونه یک کرنل را کامپایل کرده و به لینوکس اضافه کنیم؟

چگونه یک کرنل را کامپایل کرده و به لینوکس اضافه کنیم؟

این دستور‌العمل متعهد هیچ ضمانتی نیست. چرا که، مثل همیشه سیستم‌ها متفاوتند و اگرچه این مراحل بارها و بارها با موفقیت اجرا شده‌اند، اما مسئولیت آن بر عهده استفاده کننده است.
● مراحل:
۱) سایت www.kernel.org را ببینید و یک هسته را به انتخاب خود دانلود کنید (من از tar.bz۲ استفاده می‌کنم.) و آن را در یک دایرکتوری دلخواه ذخیره نمایید.
من در این مثال home/kernel/ را به کار خواهم برد.
▪ نکته: هر شماره از هسته‌ای خاص با کامپایلر خاصی مطابقت دارد. اگر از یک کامپایلر به‌روز استفاده می‌کنید لطفا توجه کنید که هسته جدیدی هم به کار برید.
۲) حال باید هسته را در دایرکتوری usr/src/ یا هر جای دیگری که دوست دارید هسته را بسازید، کپی نمایید. برای انجام این کار، باید ترمینال خود را باز و سپس اجازه ریشه را دریافت کنید.
آنگاه می‌توانید با استفاده از فرمان cp هسته را انتقال دهید:
cp /home/kernel/nameofkernel /usr/src
۳) زمانی که هسته به آن دایرکتوری منتقل شد می‌توانید آن را استخراج (extract) کنید. برای استخراج آن، این فرمان را به کار ببرید:
/cd /usr/src
tar -xvjf nameofkernel
در اینجا شما باید فهرستی بسیار طولانی در ترمینال ببینید که نشان می‌دهد فایلها در حال استخراج هستند. اگر چنین چیزی را نمی‌بینید، باید برگردید و مراحل قبل را عوض نمایید.
۴) پس از آن می‌توانید دایرکتوری خود هسته را وارد نمایید:
cd /usr/src/nameofkerneldirectory
▪ اختیاری: اگر می‌خواهید می‌توانید یک فایل config را هم کپی کنید. (اگر منظور من را نمی‌فهمید، ادامه دهید.)
۵) بعد، باید از منوی هسته گزینه‌هایی را انتخاب کنید. می‌‌توانید این کار را با وارد کردن منو، با استفاده از فرمان زیر انجام دهید:
make menuconfig
شما باید یک منو کوچک که در صفحه ترمینال باز شده را ببینید. من نمی‌توانم بگویم چه انتخاب‌هایی باید انجام دهید چرا که هر کس سخت‌افزار خاصی دارد.
اما به این موارد توجه کنید: انتخاب فایل سیستم مناسب (ext۳, reiser و غیره)، انتخاب صحیح درایور کارت صدا و انتخاب صحیح واسط شبکه. فاکتورهای بیشمار دیگری نیز وجود دارند اما موارد ذکر شده آنهایی هستند که بسیار معمولند.
برای هسته‌های (کرنل) سری‌ ۲.۶، نیازی نیست که رایتر scsi را بگنجانید مگر اینکه بخواهید از cdrdao (دیسک در حالتی که مثلا برای فایل‌های bin/cue لازم است.) استفاده کنید.
همچنین در سری ۲.۶، باید گزینه‌های زیر را در فایل file systems-pseudo file systems قرار دهیم. وگرنه هسته به درستی boot نمی‌شود (kernel panic):
proc file system suppor/ [*]
(dev file systemsupport (OBSOLET/ [*]
Automatically mount at boot [*]
Debug devfs [ ]
dev/pts file system for Unix۹۸ PTYs/ [*]
dev/pts Extended Attribute/ [*]
/dev/pts Security Labe/ [*]
(Virtual memory file system support (former shm fs [*]
HugeTLB file system support [ ]

مال شما ممکن است بدون این گزینه‌ها کار کند، اما مال من نه!




همچنین، با ۲.۶، اگر حین استفاده از ترمینال با خطایی مواجه شدید، ممکن است با درج این خط به etc/fstab/ بتوانید آن را رفع نمایید: >
none /dev/pts devpts defaults ۰ ۰
۶) وقتی انتخاب‌هایتان تمام شد، می‌توانید کلید esc را بزنید تا از شما بپرسد آیا می‌خواهید پیکر‌بندی انجام شده را ذخیره کنید. وقتی آن را ذخیره کردید، زمان آن رسیده که واقعا کامپایل کنیم و هسته را بسازیم.
۷ ) برای کامپایل کردن و ساختن هسته فرمان‌های زیر را اجرا کنید:
( بعضی مراحل ممکن است فرق داشته و بعضی ممکن است غیر ضروری باشند، ولی من تمام آنها را آورده‌ام. اگر به تعدادی از آنها نیاز نباشد، خروجی ترمینال تغییری نخواهد کرد.)
تمام اینها به طور جداگانه تست شده‌اند تا از نظر صحت تضمین شده باشند.
(همیشه نیاز نیست) make dep
Make
clean
make bzlmage
(برای هسته‌های جدیدتر معمولا نیاز نیست) make modules
(برای هسته‌های جدیدتر معمولا نیاز نیست) make modules_install
مرحله بعدی بسیار مهم است: کپی کردن هسته در دایرکتوری boot/ . مهمترین چیزی که در این مورد باید به خاطر داشته باشید این است که نیازی نیست برای اضافه کردن یک هسته به سیستم سایر هسته‌های در حال کارتان را بازنویسی کنید. پس باید نام دیگری برای هسته جدید انتخاب نمایید. خط زیر نمونه‌ای از کاری است که من انجام داده‌ام:
cp /usr/src/linux-۲.۶-test۷/arch/i۳۸۶/boot/bzlmage /boot/linux-۲.۶-test۷
یک راه برای اطمینان از اینکه bzlmage را درست تایپ می‌کنید استفاده از کلید tab برای تکمیل خودکار اسامی دایرکتوریها در قسمت اول فرمان است. اگر به طور خودکار کامل نشد، آنگاه برای اینکه مطمئن شوید که به دایرکتوری درست می‌روید خودتان دوباره چک کنید.
۸ ) وقتی انجام شد باید خطوطی را به bootloader اضافه کنید تا بتوانید هسته را boot کنید. اگر از lilo استفاده می‌کنید مطمئن شوید که آن را برای اعمال تغییرات اجرا نموده‌اید.
من از grub استفاده می‌کنم، لذا احتیاجی نیست که آن را اجرا کنم. تغییرات در همان زمان که فایل ذخیره کنم بلا‌فاصله اعمال خواهند شد.
مثالی ببینید از آنچه که به پیکربندی grub خود اضافه کرده‌ام. ( در etc/grub.conf/ boot/grub/menu.lst/ ممکن است یافت شوند.):title Linux Distro Name
(root(hd۰,۲ kernel(hd۰,۲)/boot/linux-۲.۶-test۷ ro root=/dev/hda۳ (فقط یک مثال)
۹ ) کامپیوتر را reboot کنید و سعی کنید که هسته خودتان را boot نمایید.
۱۰) فسمت الف یا ب
الف) اگر کار نکرد، شاید چیزی را در ساختن menuconfig جا انداخته باشید.
از همه خطاهایی که هسته در زمانی که می‌خواهید آن را boot کنید، می‌دهد یادداشت بردارید تا بتوانید از دیگران کمک بگیرید و مشکل را رفع کنید.
ب) اگر کار کرد... بسیار عالی است.

لینوکس در شبکه های محلی بی‌سیم مبتنی بر استاندارد IEEE ۸۰۲.۱۱

لینوکس در شبکه های محلی بی‌سیم مبتنی بر استاندارد IEEE ۸۰۲.۱۱

شبکه‌های بی‌سیم درسالهای اخیر شاهد رشد فزاینده‌ی تعداد کاربران و در نتیجه سرمایه‌گذاری شرکتهای کامپیوتری و مخابراتی بوده اند. اگرچه این شبکه‌ها همگی از "هوا" به عنوان رسانه‌ی انتقال استفاده می‌کنند ، اما از لحاظ تنوع تکنولوژی و کاربرد بسیار متنوعند. مثلا شبکه‌های GSM که همان شبکه‌های سلولی تلفن همراه هستند نوعی از شبکه‌های بی‌سیم محسوب میشوند. نمونه‌های دیگر از این تکنولوژی که بیشتر به شبکه‌های کامپوتری مربوط می شوند Wi-Fi (استاندارد IEEE ۸۰۲.۱۱) شبکه‌های WiMax (استاندارد IEEE ۸۰۲.۱۶) و شبکه‌های Bluetooth ( استاندارد IEEE ۸۰۲.۱۵) هستند.
این استانداردها همگی مشخصات و مکانیزمهای لایه اول (Physical layer)وقسمتی از لایه دوم مدل OSI را در این شبکه‌ها تعریف می‌کنند. در این مقاله من بر رویWi-Fi که در حال حاضریکی از داغترین موضوعات مورد علاقه کاربران شبکه‌های کامپیوتری است ، بحث خواهم کرد.
امروزه تقریبا همه مدل های کامپوترهای نوت بوک همراه با کارت شبکه بی‌سیم عرضه میشوند.کارتهای شبکه بی‌سیم PCI نیز با قیمت مناسبی در بازار یافت میشوند.حتی شما برای PDA خود میتوانید کارت بی‌سیم خریداری کنید.
به علاوه سادگی راه اندازی و به کارگیری چنین شبکه‌هایی باعث محبوبیت آنها در بین طیف وسیعی از کاربران خانگی و نیز شرکتها شده است . مثلا یک اداره میتواند با این تکنولوژی دسترسی کامپیوترهای موجود به شبکه محلی اداره را بدون نیاز به کابل کشی فراهم کند در عین حال که جابجایی راحت و بی دردسر کامیوترها حتی بدون قطع اتصال آنها از شبکه (مثل موقعی که با یک نوت بوک متصل هستید) امکان پذیر است.امروزه خیلی از کافه‌ها و رستوران‌ها سرویس اینترنت بی‌سیم مجانی به مشتریان خود عرضه میکنند.
کاربران خانگی با استفاده از سخت‌افزارهای ارزان قیمت، شبکه بی‌سیم خود را بر پا میکنند تا بتوانند بدون نیاز به کابل کشی دسترسی همزمان چند کامپیوتر موجود در خانه را به اینترنتی که از طریق ADSL دریافت می‌کنند فراهم کنند یا حتی اتصال اینترنت خود را با همسایه ها به اشتراک بگذارند تا هزینه دسترسی برای آنها کمتر شود.
استاندارد IEEE ۸۰۲.۱۱ که بیشتر با نام WiFi شناخته می شود در سال ۱۹۹۷ توسط IEEE تصویب شد. ازآن زمان تا کنون تغییرات و تصحیحات فراوانی برای این استاندارد پیشنهاد شده که بعضی از آنها تصویب شده و بعضی هنوز در حال بررسی و تکمیل‌اند. به طور کلی در این استاندارد اتصال کامپیوترها به بخش باسیم (Wired) شبکه محلی از طریق وسیله ای به نام Access Point امکان پذیر میگردد.
در شکل ۱ نمونه ای از این نوع شبکه را مشاهده میکنید.در حقیقت Access Point رابط اتصال کامپیوترها به شبکه باسیم محسوب میشود. البته شما میتوانید بدون نیاز به Access Point دو یا تعداد بیشتری از کامپیوتر های مجهز به کارت شبکه بی‌سیم (Wireless Network Interface Card) را مستقیما به هم متصل کنید تا مثلا بتوانید فایلهایی را بین آنها منتقل کنید. بدیهی است که در این حالت کامپیوترها امکان دسترسی به سایرکامپیوترهای موجود در بخش باسیم شبکه را ندارند. (چون Access Point ای در کار نیست) به این نوع شبکه Ad-Hoc گفته می‌شود.
این مقدمه فقط جهت آشنا کردن شما با شبکه‌های محلی بی‌سیم ذکر شد. خوشبختانه منابع متعددی در این مورد بر روی اینترنت و در سطوح مختلف موجودند که در صورتی که علاقمند باشید می توانید به آنها مراجعه کنید.



شکل ۱- نمونه‌ای از یک شبکه محلی بی‌سیم



● لینوکس بر روی کامپیوترهای شخصی >
پشتیبانی لینوکس از شبکه‌های ۸۰۲.۱۱ از هسته ورژن ۲.۲.۱۴ شروع شد. تا آن زمان فقط یکی دو تولید کننده درایور لینوکس برای سخت افزارهایشان ارائه می کردند. چگونگی ارتباط برنامه کاربر با درایور به شکل واحدی نبود و برنامه‌ی استانداردی برای پیکربندی و راه اندازی این سخت‌افزار برای لینوکس وجود نداشت.
Jean Tourrilhes یکی از محققان آزمایشگاه‌های HP که در این میان نقش بسیار فعالی داشته و هنوز هم وب‌سایت او [۱] یکی از معتبر ترین مراجع در موضوعات مختلف مربوط به لینوکس در شبکه‌های بی‌سیم است ، در پروژه‌ای به نام Wireless Extensions شروع به تعریف و توسعه استانداردهایی برای ارتباط برنامه‌های کاربردی با درایور کارت شبکه بی‌سیم و سیستم عامل کرد. اگر شما با برنامه‌نویسی سطح پایین در لینوکس آشنا باشید حتما با فراخوانی سیستم ioctl آشنا هستید که جزء فراخوانی های سیستم در لینوکس می باشد و با آن برنامه‌نویس فرامین خاص هر سخت‌افزار را به درایور آن سخت افزار فرستاده و پارامترهای مختلفی را برای کنترل چگونگی عملکرد سخت افزار به آن ارسال می‌کند.
Tourrilhes با تعریف مجموعه ای از ماکروهای مورد نیاز این دستور و تعریف ساختارهای داده ای مورد نیاز این تابع (آنچه که در زبان C به آنstructure می گوییم) نویسندگان درایور برای کارت‌های شبکه بی‌سیم را تشویق کرد تا مجوعه ای از قابلیت‌های استاندارد را در درایورهای خود بگنجانند. به این ترتیب برنامه‌های کاربردی برای به کارگیری این قابلیت‌ها و تنظیمات نیازی به دستورات خاص و مجزای هر نوع کارت ندارند و برنامه قادر به کارکردن با هرنوع کارت و درایور خاص آن است. اگر در مورد اینکه چه قابلیتهایی توسط Wireless Extensions تعریف شده کنکجاو هستید نگاهی به محتویات فایل wireless.h بکنید [۲].
البته فراموش نکنید که ممکن است همه‌ی امکاناتی که در این فایل مشاهده می کنید توسط درایور پیاده سازی نشده باشد. یکی دیگر از کارهای Tourrilhes این بود که مجموعه ای از برنامه‌های کاربردی مفید برای کار با کارت شبکه بی‌سیم نوشت که اکنون تقریبا در تمام توزیع‌های لینوکس به عنوان یک پکیج استاندارد وجود دارد و به شکل پیش‌فرض نصب می‌شود. این مجموعه شامل iwconfig, iwlist, iwspy, iwevent ,iwprev, iwgetid می‌شود که همگی برنامه های خط فرمان هستند.
برنامه iwconfig مهمترین آنهاست که با استفاده از آن میتوانید پارامترهای مختلف کارت را مانند کانال فرکانسی یا Access Point ای که می‌خواهید به آن متصل شوید، تنظیم کنید.



شکل۲ روتر بی‌سیم Linksys مدل WRT۵۴GL



● لینوکس بر روی سخت افزارهای شبکه >
لینوکس امروزه به عنوان یکی از پرکاربردترین سیستم عامل های توکار (Embedded) برای تجهزات الکترونیکی مختلف از تلفن‌های همراه و تلویزیون‌ها تا سوییچ‌ها ی مخابراتی کاربرد دارد[۳]. بعضی از Access Point های موجود در بازار نیز از لینوکس به عنوان سیسم عامل خود استفاده می کنند. به عنوان مثال سری WRT۵۴GL از شرکت Linksys که در شکل ۲ مشاهده می کنید به شما این امکان را می دهد که Firmware نصب شده بر روی آنرا با لینوکس سفارشی شده خودتان جایگزین کنید.
جالبتر آنکه توزیع های خاصی برای این منظور ایجاد شده اند که DD-WRT, Alchemy, OpenWRT معروفترین آنها هستند. DD-WRT که گزینه مجبوب من نیز هست به شما این امکان را می دهد که روتر بی‌سیم خود را از یک دستگاه با کاربردهای خانگی به یک سیستم پرقدرت با قابلیتهای فراوان تبدیل کنید. چیزی که برای خرید آن باید ۶ یا ۷ برابرقیمت این روتر بی‌سیم میپرداختید. [۴]
جالبتر آنکه شما با استفاده از سخت افزار های قدیمی و ازران قیمت با داشتن یک کارت شبکه می توانید access point خود را با استفاده از لینوکس بسازید. به این ترتیب با کم ترین هزینه می توانید صاحب یک access point با قابلیتهای فراوان شوید.
● سخت افزار و درایورها
کارت‌های شبکه بی‌سیم متنوعی در بازار وجود دارند. اگر قصد خرید کارت شبکه بی‌سیم برای کامپیوتر خود دارید و می خواهید از آن در محیط لینوکس هم استفاده کنید بهترست پیش از خرید از وجود درایور برای آن کارت مطمئن شوید. اگرچه قسمت اصلی همه این کارت ها چیپ‌ست موجود روی آنها است.
به همین خاطر زمانی که شما بدانید مثلا درایوری برای مدل خاصی از چیپ ست Atheros موجود هست می توانید هر کارت شبکه بی‌سیم دارای این چیپ ست را خریداری کنید. در حال حاضر تعداد تولید کنندگان عمده این چیپ ست ها حدودا ۱۰ تا است که معروفترین آنها عبارتند از: Intel, Intersil, Agere, Marvell , Atheros, Broadcom, Lucent, Atmel که چگونگی پیاده سازی مکانیزم های مورد نیاز استاندارد در انها متفاوت است. بعضی بیشتر بر پایه سخت‌افزارر کار می‌کنند و بیشتر اعمال در آنها توسط مدارهای موجود در چیپ ست انجام میشود. مثل آنچه در چیپ ست های اینتل می بینیم. برخی هم بیشتر بر پایه ثابت افزار (Firmware) هستند. مانند Atheros.
مدتی پیش که Slackware ۱۱ را بر روی لپ تاپ خود نصب کردم متوجه شدم که درایور کارت شبکه بی‌سیم من که یک اینتل ipw۲۲۰۰ است به شکل ماژول بارگذاری شده اما من همچنان قادر به راه اندازی کارت بی‌سیم نیستم. وقتی دنبال فایل های باینری Firmware در جایی که انتظار وجود انها را داشتم گشتم متوجه شدم که اصلا این فایل ها همراه با لینوکس Slackwareتوزیع نشده اند که علت آنهم اوپن سورس نبودن آنهاست.
قضیه اینجاست که مطابق مقررات FCC (سازمانی که مقررات ارتباط رادیویی را در آمریکا وضع و نظارت می‌کند) دستگاه هایی که در باند های فرکانسی آزاد (مثل باند فرکانسی مورد استفاده شبکه های محلی بی‌سیم یا فرهای مایکروویو) کار می‌کنند باید از حد اکثر توان خروجی مشخصی برخوردار باشند. در بعضی از کارت های شبکه بی‌سیم (مانند کارت های مبتنی بر چیپ ست Atheros) این توان خروجی توسط Firmware تنظیم می شود.

با این حساب اگر قرار باشد که Firmware کارت شبکه هم به شکل اوپن سورس در اختیار کاربران معمولی قرارگیرد ممکن است برخی افراد توان خروجی کارت بی‌سیم خود را از حد معمول به حدی خارج از محدوده قانونی افزایش دهند. (اگرچه این مساله می تواند باعث افزایش برد سیگنال های رادیویی شود اما در عین حال امکان تداخل سیگنال با سایر شبکه هایی که از همین محدوده فرکانسی استفاده می‌کنند نیز افزایش می یابد) از این رو این تولید کنندگان معمولا درایور ها را به شکل اوپن سورس و Firmware ها را فقط به شکل فایل‌های باینری منتشر می‌کنند و به همین دلیل برخی از توزیع کنندگان لینوکس حاضر به گنجاندن اینFirmware ها در توزیع خود نیستند.
به هر حال اگر حوصله جستجو به دنبال درایور و دردسرهای کامپایل کردن سورس کد درایور برای کارت خود را ندارید پیشنهاد میکنم به سراغ توزیع‌هایی بروید که پشتیبانی بهتری از کارت‌های وایرلس می‌کنند به این ترتیب که درایورهای بیشتری را در خود دارند و Firmware ها را هم در خود دارند بنابرین شما نیازی به یافتن درایور و یا Firmware برای سخت‌افزار خود ندارید. ازاین لحاظ بودن من اوبونتو را بسیار کامل دیدم. اوبونتو همه کارت‌های بی‌سیم من را بدون هیچ درد سری پشیبانی کرد.
حتی کارت بی‌سیم Linksys WUSB ۱۱ که از چیپ‌ست‌های ATMEL استفاده می‌کند و من برای کامپایل کردن سورس کد درایور آن بر روی Slackware مدتها مشکل داشتم توسط اوبونتو بسیار راحت و بی دردسر راه اندازی شد.
[۵] و [۶ ]لیست بسیار مفیدی (البته نه چندان به روز) از کارت‌های وایرلس موجود ، چیپ ست استفاده شده در کارت‌ها و وضعیت پشتیبانی این کارت هادر لینوکس ارائه می دهند. به علاوه در صورتی که درایوری برای کارت شما موجود باشد آدرسی برای محل دانلود کردن درایور موجود است. با این حال اگر درایور مخصوص لینوکس برای کارت وایرلس خود پیدا نکردید هنوز هم جای امیدواری هست. پروژه NDISwrapper که کرنل ویندوز را برای درایور بر روی لینوکس شبیه سازی میکند به شما این امکان را می دهد که از درایور مخصوص ویندوز بر روی لینوکس استفاده کنید [۷]. همانطور که در صفحه ویکی وب سایت این پروژه [۸] می توانید ببینید تعداد بسیاری از کارت‌های شبکه وایر‌لس تحت این پروژه پشتیبانی می شوند.
● نرم افزارها و ابزارهای مفید
نرم افزار‌هایی که به نحوی به شبکه بی‌سیم مربوط می‌شوند به دو دسته تقسیم می‌کنم:
الف) ابزارهایی که برای کاربردهای معمولی مثل متصل شدن به یک شبکه بی‌سیم و یا جستجو برای شبکه‌های بی‌سیم موجود استفاده می‌شود. این ابزارها مورد استفاده همه کاربران هستند. هر کسی ممکن است بخواهد به شبکه محلی بی‌سیم موجود در محل کار یا دانشگاه متصل شود. برنامه‌های گرافیکی زیادی برای این کار هستند مثلا در میز کار KDE می توانید از kwifimanager استفاده کنید یا netapplet در GNOME توانایی جستجو برای شبکه‌های بی‌سیم موجود و اتصال به آنها را دارند. البته من هنوز ابزار گرافیکی کاملا مناسب و کاملی در این زمینه ندیده‌ام. با این وجود اگر رابطه خوبی با خط فرمان دارید بدانید که قدرت در دستان شماست !
همانطور که در ابتدا گفتم بسته Wireless Tools که جزء بسته‌های استاندارد هر لینوکس معمولا به صورت پیش فرض نصب می شود شامل تعدادی برنامه‌های قابل اجرا در خط فرمان است که با آنها می‌توانید وظایف مختلفی انجام دهید. بییاید با هم نگاهی به دوتا از مهمترین آنها بیاندازیم. من در ابنجا می‌خواهم ابتدا شبکه‌های محلی بی‌سیم قابل دسترس را جستجو کنم. از برنامه iwlist استفاده می‌کنم.توجه کنید که eth۱ نام کارت شبکه بی‌سیم من می باشد.
root@amirhossein:~# iwlist eth۱ scan
: eth۱ Scan completed
Cell ۰۱ - Address: ۰۲:۱۲:F۰:۰۲:۵۹:۴۹
ESSID:"amirhossein""
Protocol:IEEE ۸۰۲.۱۱bg
Mode:Ad-Hoc
Channel:۱
Encryption key:on
Bit Rates:۱ Mb/s; ۲ Mb/s; ۵.۵ Mb/s; ۶ Mb/s; ۹ Mb/s
۱۱ Mb/s; ۱۲ Mb/s; ۱۸ Mb/s; ۲۴ Mb/s; ۳۶ Mb/s
۴۸ Mb/s; ۵۴ Mb/s
Quality=۸۵/۱۰۰ Signal level=-۶۱ dBm
Extra: Last beacon: ۱۷۶ms ago
Cell ۰۲ - Address: ۰۰:۰E:E۸:F۸:۵۲:۰۷
SSID:"iptime"
Protocol:IEEE ۸۰۲.۱۱bg
Mode:Master
Channel:۶
Encryption key:off
Bit Rates:۱ Mb/s; ۲ Mb/s; ۵.۵ Mb/s; ۶ Mb/s; ۹ Mb/s
۱۱ Mb/s; ۱۲ Mb/s; ۱۸ Mb/s; ۲۴ Mb/s; ۳۶ Mb/s
۴۸ Mb/s; ۵۴ Mb/s
Quality=۵۸/۱۰۰ Signal level=-۶۶ dBm
Extra: Last beacon: ۶۸ms ago

خروجی برنامه iwlist دو شبکه بی‌سیم را نشان می‌دهد. مثلا شبکه اولی با نام "amirhossein" از نوع Ad-hoc یعنی بدون access point ، در کانال فرکانسی شماره ۱، با سرعت ۵۴ مگابیت در ثانیه و با رمزگذاری می باشد. من این شبکه را بر پا کرده ام تا به شکل بی‌سیم به کامپیوتر دوستم که از ویندوز استفاده می‌کند متصل شوم. خوب اکنون برای اتصال به ابن شبکه به شکل زیر عمل می‌کنم:
***** :root@amirhossein:~# iwconfig eth۱ essid "amirhossein" mode ad-hoc key s
root@amirhossein:~# ifconfig eth۱ ۱۹۲.۱۶۸.۰.۲ netmask ۲۵۵.۲۵۵.۲۵۵.۰
در خط اول با دستور iwconfig به شبکه بی‌سیم متصل شدم ( کلید رمز گذاری را در اینجا با کاراکتر های ستاره نشان داده‌ام) و در خط دوم به کارت شبکه بی‌سیم آدرس آی‌پی اختصاص دادم. به همین سادگی و بدون درد سر.
ب) دسته دوم ابزارها‌یی هستند که مورد استفاده کاربران حرفه‌ای، مدیران شبکه و محققان شبکه‌های بی‌سیم هستند وکاربران عادی معمولا نیازی به آنها ندارند. همه شبکه‌های بی‌سیم از هوا به عنوان رسانه انتقال استفاده می‌کنند. این بدین معناست که امکان دسترسی غیر مجاز و حمله‌های DoS در این شبکه‌ها نسبت به شبکه‌های با سیم بیشتر است. بی شک لینوکس محبوب‌ترین پلتفورم برای هکرها و متخصصین امنیت شبکه‌های بی‌سیم است.
زیرا نرم افزارهای مختلف با قابلیت‌های متنوع برای نفوذ به شبکه‌های بی‌سیم و ارزیابی امنیت آنها تحت لینوکس وجود دارد. در حقیقت این موضوع از کد باز بودن درایورهای موجود برای لینوکس و تعهد نویسندگان این درایورها نسبت به پشتیبانی و به روزرسانی آنها سرچشمه می گیرد. اگرچه تعدادی از این نرم افزارها با استفاده از Cygwin بر روی ویندوز قابل استفاده اند اما قابلیتهای جالب انها معمولا به علت عدم پشتیبانی درایور و یا سیستم عامل غیر قابل استفاده است.
یکی از معروفترین این برنامه‌ها، Kismet است که مطابق نظر سنجی سایت [۹] sectool.org رتبه هفتم را در لیست ۱۰۰ ابزار برتر امنیت شبکه به خود اختصاص داده است.Kismet ابزاری بسیار قدرتمند با امکانات متعدد برای هکرها و مهندسین شبکه می باشد که قادر به تشخیص access point ها و client های موجود در محدوده با استفاده از اسکن غیر فعال (Passive Scanning) ، کشف ترافیک‌های مشکوک به فعالیت‌های مخرب (Intrusion Detection) ، نمایش آدرس IP کامپیوترهای فعال، امکان استفاده از GPS و نمایش محل access point های کشف شده بر روی نقشه با استفاده از GPS و بسیاری امکانات دیگر می باشد.
Aircrack دیگر نرم‌افزار معروف از این دسته است که بیشتر به خاطر قابلیتهایش در شکستن کلیدهای رمز WEP که برای حفاظت شبکه‌های بی‌سیم از دسترسی غیر مجاز و کد کردن اطلاعات استفاده می شود است.
مشابه Kismet این نرم افزار قادر به کشف شبکه‌های بی‌سیم موجود در ناحیه و کامپیوترهای موجود در آنها‌ست. در صورتی که از کارت وایرلس مبتنی بر چیپ‌ست Prism ویا Atheros استفاده کنید با این نرم‌افزار قادر به تزریق فریم در شبکه بی‌سیم (Frame Injection) با MAC آدرسی غیر از آدرس کارت بی‌سیم خود خواهید بود (چیزی که به آن spoofing می گوییم و معمولا خرابکاران برای حملات DoS از آن استفاده می‌کنند.)
به هر حال ابزارهای متعدد زیادی به جز این دو برنامه وجود دارند که معرفی آنها و امکانات آنها از حوصله شما و این مقاله خارج است.

جنتو، توزیعی متفاوت برای آدمهای متفاوت

جنتو، توزیعی متفاوت برای آدمهای متفاوت

ممکن است عنوان این مقاله برای شما عجیب و اغراق‌آمیز به نظر بیاید ولی احتمالا پس از خواندن کامل آن با این عنوان موافقت خواهید کرد. جنتو شاید یکی از اسرارآمیز ترین توزیع‌های لینوکس باشد که بسیاری از آن می‌ترسند و ترجیح می‌‌دهند از یک توزیع ساده‌تر برای کارهای خود استفاده کنند. شاید بهترین کلمه برای توصیف جنتو، ساده نباشد ولی بسیاری از مطالبی که در مورد سختی جنتو گفته می‌شوند بیشتر شایعات است تا واقعیت.
● تاریخچه: چرا یک توزیع دیگر؟
یکی از مسایل بسیار مهم و دردسرساز در لینوکس تنوع بیش از حد در ابزارهای آن است که با وجودی که می‌تواند مفید واقع شود به همان میزان می‌تواند گمراه‌ کننده باشد. از مهمترین موارد عینی این موضوع تنوع بیش از حد توزیع‌های لینوکس است. گرچه ممکن است نکات مشترکی در میان بسیاری توزیع‌ها وجود داشته باشد ولی واقعیت این است که موارد مشترک بسیاری بین آنها وجود دارد به طوریکه می‌توان بسیاری از آنها را به عنوان توزیعهای والد و توزیع بچه طبقه‌بندی کرد. اولین سوالی که ممکن است به ذهن هر کاربر لینوکس برسد این است که کدام توزیع؟ بعد از مدتی این سوال به سوال دیگری تغییر می‌یابد: چرا یک توزیع دیگر؟
جنتو نیز از این قاعده مستثنی نیست. بنابراین به بررسی نحوه ایجاد جنتو می‌پردازیم. توزیع جنتو با هدفی نسبتا متفاوت از سایر توزیع‌ها ایجاد شد. بسیاری از توزیع‌ها سعی می‌کنند تا بهترین گزینه‌ها در هر زمینه‌ای را انتخاب کرده و به صورت آماده در اختیار کاربر بگذارند. به عنوان مثال بسیاری توزیع‌ها مبتنی بر یک محیط کاربری خاص هستند مانند Gnome یا KDE و یا از سیستم بسته‌ خاصی مانند apt یا rpm استفاده می‌کنند در حالیکه جنتو مطلقا با چنین کاری مخالف است. یکی از معروفترین شعارهای این توزیع این است: It&#۰۳۹;s about choice. این فلسفه دقیقا در تمامی مراحل استفاده از جنتو مشاهده می‌شود.
هدف جنتو به وجود آوردن یک meta distro است. این عنوان به توزیع‌هایی اطلاق می‌شود که ابزار خاصی ندارند و تنها مجموعه‌ای از ابزارهای گوناگون را گرد هم می‌آورد. البته جنتو هم بعضی ابزارهای خاص خود را دارد ولی تعداد آنها بسیار کم است. اگر بخواهیم به طور گذرا اشاره‌ای به این ابزارها کنیم می‌توان از سیستم مدیریت بسته‌های Portage، استفاده از تنظیمات خاص برای زمان نصب بسته‌ها (USE flags)، فایلهای تنظمات آن، و از همه مهمتر استفاده از کد منبع برای نصب، آن هم با تنظیمات و بهینه‌سازی‌های خاص مورد نظر کاربر نام برد. اگر کنجکاو هستید که این ابزارها چه فایده‌ای دارند باید کمی دیگر صبر کنید.
به طور خلاصه فلسفه جنتو، ارائه توزیعی است که بتواند خود را با نیازهای کاربران گوناگون هماهنگ کند. انتخاب حق کاربر است. البته ممکن است این انتخاب در بعضی موارد بیشتر مشکل‌ساز باشد ولی این در صورتی است که شما ندانید این توزیع را به چه دلیلی انتخاب کرده‌اید.
جنتو نام نوعی پنگوئن کوچک ساکن جزایر مالویناس است. نماد اصلی این توزیع یک شکلک جالب است.نماد دیگر و بسیار محبوب این توزیع لری گاوه (Larry the cow) است. یک گاو نه چندان باهوش که از تنوع توزیعها خسته شده و پس از مدتها به جنتو رسیده و به آن علاقه پیدا کرده است. شعار معروف دیگر جنتو این است: اگه تکون خورد کامپایلش کن (If it moves, compile it). این توزیع به دلیل تنوع در ابزارها یکی از متنوع‌ترین طیفهای کاربران را دارد.
● قابلیت‌ها : به دنیای جنتو خوش آمدید
جنتو از نظر تنوع قابلیت‌ها یک توزیع منحصر بفرد است. بهتر است بعضی از این قابلیت‌ها را یک به یک بررسی کنیم. اولین قابلیت آن سیستم مدیریت بسته‌‌های بسیار قدرتمند آن یعنی Portage است. این سیستم با الهام از سیستم Ports که مورد استفاده در Free-BSD است ساخته شده و قلب جنتو به شمار می‌رود. این سیستم این قابلیت را دارد که تمامی بسته‌های مورد نیاز برای نصب یک برنامه خاص را مشخص کرده و آن‌ها را دریافت کرده و نصب کند. برتری اصلی آن به سیستم apt توانایی آن برای کار کردن با هر نوع معماری رایانه است. به عنوان مثال اگر شما بخواهید یک برنامه را بر روی دو رایانه از نوع x۸۶ و x۸۶-۶۴ نصب کنید نیاز به دو سری بسته deb و یا rpm خواهید داشت در حالیکه جنتو به دلیل استفاده از کد منبع تنها از یک سری بسته استفاده می‌کند. قابلیت دیگر جنتو استفاده از USE flags است. اینها متغیرهایی هستند که جنتو آنها را به کامپایلر مورد استفاده (در اکثر موارد GCC) انتقال می‌دهد.
این متغیرها موضوعاتی مانند معماری تراشه مورد استفاده در رایانه، بعضی بهبودهای مورد نظر و ... را به کامپایلر منتقل می‌کنند تا مورد توجه کامپایلر قرار بگیرند. این موضوع باعث می‌شود جنتو از نظر سرعت بی‌نظیر باشد. به همین دلیل جنتو یکی از بهترین گزینه‌ها برای سخت‌افزارهای قدیمی و با سرعت پایین است.
قابلیت دیگر جنتو استفاده آن از فایلهای تنظیمات خاص آن است. این فایلها باعث می‌شوند کاربر به راحتی بتواند تنظیمات مورد نظر خود را اعمال کند. به عنوان مثال شما می‌توانید در فایل make.conf تمامی تنظیمات مورد نظر خود را قرار دهید تا هر بار ناچار به تعیین کردن آنها نباشید. اینها تنظیماتی هستند که کامپایلر از آنها استفاده می‌کند. به عنوان مثال برنامه محبوب amaroK را در نظر بگیرید. این برنامه به صورت پیش‌فرض برنامه‌ای برای گوش دادن به موسیقی و یا رادیو است ولی در صورتی که شما آن را با قابلیت پشتیبانی از موتور NMM کامپایل کنید حتی خواهید توانست با استفاده از آن فیلم ببینید. یا به عنوان مثال پشتیبانی از UTF-۸ باعث افت سرعت بسیار زیاد برنامه‌ها می‌شود، بنابراین در صورتیکه نیازی به آن نداشته باشید کافی است پشتیبانی از آن را در فایل make.conf غیر فعال کنید. همانطور که در ابتدای کار نیز گفته شد انتخاب با شماست. فقط باید بدانید که چه می‌خواهید.
نکته قوت بسیار بزرگ دیگر جنتو جامعه کاربری آن است. احتمالا بسیاری از شما وصف نصب متنی و سخت جنتو را شنیده‌اید. البته با آمدن نصاب گرافیکی این توزیع این امر تا حد زیادی بهبود پیدا کرده ولی روش نصب محبوب همچنان همان نصب متنی است. بنابراین می‌توان حدس زد که یک کاربر جنتو حداقل توانایی‌هایی بسیار بالاتر نسبت به یک کاربر توزیعی گرافیکی و پر از ابزار مانند SuSE دارد. البته لزوما اینگونه نیست ولی از نظر آماری قابل قبول است. کاربران جنتو اطلاعات بسیار وسیع و در عین حال عمیقی در مورد ابزارهای موجود در سیستم خود و نحوه ارتباط آنها دارند و البته این امر چندان هم عجیب نیست.
شما برای کار کردن، یا بهتر است بگوییم راحت کار کردن، با ابزارها باید با نحوه کار آنها آشنایی کامل داشته باشید. شاید یکی از سخت‌ترین بخشهای کار با هر ابزار در جنتو تنظیم اولیه آن ابزار باشد ولی وقتی این کار انجام شد احتمالا خواهید دید که زحمتی که کشیدید ارزش نتیجه را داشته است.
اگر این حرف باعث ترس شما شده باید بگوییم که خبرهای خوبی هم در این بین وجود دارند. جنتو از نظر مستندات یکی از بهترین، و شاید حتی بتوان گفت بهترین توزیع موجود است. این مستندات، چه از نظر تنوع و دقت و چه به روز بودن، بی‌نظیر هستند. به عنوان مثال هنگامیکه شرکت Novell کد منبع XGL را منتشر کرد حتی پیش از آنکه این کد در OpenSuSE به کار گرفته شود مستندات نصب آن در gentoo-wiki.org قرار گرفت. مثال‌های از این دست زیادند. این مستندات بسیار دقیق هستند و هر شخصی با دانش متوسط می‌تواند تنها با یک بار روخوانی آنها، دستورات را به صورت کامل اجرا کند.
● نصیحت : جنتو برای چه کسانی مناسب و برای چه کسانی نامناسب است؟
در صورتیکه شما کاربری متوسط و یا بهتر از متوسط هستید و علاقه زیادی دارید که بدانید چه در قلب سیستم شما می‌گذرد و از آن مهمتر دوست دارید همه چیز در کنترل شما باشد جنتو می‌تواند توزیع ایده‌آل شما باشد.
تسلط به زبان انگلیسی هم نکته مهم دیگری است. گرچه این موضوع می‌تواند در یادگیری هر توزیع دیگری نیز سرنوشت ساز باشد ولی همانگونه که گفته شد جنتو انبوهی از مستندات دارد که شما برای کار خود به آنها نیاز دارید بنابراین عدم تسلط به زبان ممکن است مشکلات جدی برای شما ایجاد کند. اگر روحیه ماجراجویی ندارید هم بهتر است از خیر جنتو بگذرید چون تنها نتیجه احتمالی آن سردرد برای شما و همچنین افرادی خواهد بود که پاسخگوی سوالات شما هستند.
توصیه نهایی اینکه اگر تا به حال کاری را انجام نداده‌اید از جنتو برای یک کار حیاتی در آن زمینه استفاده نکنید چون ممکن است برای شما مشکل‌ساز شود. هر چیزی قیمتی دارد و قیمت استفاده از جنتو هم وقتی است که باید برای یادگیری صرف کنید ولی در عوض بعد از مدتی دیگر حاضر به تعویض توزیع نخواهید شد.

نحوه دسترسی داشتن به پارتیشن های NTFS ویندوز در لینوکس

کاربرانی که از سیستم عامل لینوکس استفاده می‌کنند انتظار دارند که بتوانند از پارتیشن‌های ویندوز در لینوکس استفاده کنند. از طرفی چون فایل سیستم لینوکس با فایل سیستم ویندوز متفاوت می‌باشد, در حالت عادی, لینوکس نمی‌تواند پارتیشن‌های ویندوز را نمایش دهد. آشنایی با اصطلاحاتی که در این مقاله به کار برده شده است.
● MOUNT:
معرفی کردن یکdevice به سیستم عامل راmount می‌گویند.
● فایل سیستم:
ثبت و نگهداری فایل‌ها بر روی دیسک سخت (Hard Disk) بر طبق قواعد خاصی و از طریق فایل سیستم (File System) انجام می‌گردد. از جمله معروف‌ترین آنها۲ Fat۳و. Ntfs می‌باشد
● FAT
نیز مخفف کلمه File Allocation Table و Ntfs مخفف کلمه New Technology File System می‌باشد.
● FAT۳۲
این فایل سیستم به همراه Service Pack۲ Windows ۹۵ ارائه گردید. توسط این فایل سیستم می‌توان پارتیشن‌هایی بزرگتر از ۲ گیگابایت نیز ایجاد کرد.
● NTFS:
فایل سیستم NTFS به همراه نخستین نسخه Windows Nt ارائه گردید. ویژگی‌های این فایل سیستم بسیار کارآمد‌تر و بهتر از فایل سیستم Fat۳۲ می‌باشد .لاسترها در این فایل سیستم ۴ کیلو بایت می‌باشد پس در این حالت فضای کمتر از دیسک سخت را تلف می‌نماید.جدیدترین نسخه فایل سیستم Ntfs بر روی WindowsXpمی‌باشد.
پارتیشن‌های با فرمت FAT۳۲ را می‌توان با تایپ چند دستور و اجرای آنها در لینوکس نمایش داد که قبلا مقاله‌ای در این مورد نوشته شده است‌.
پارتیشن‌های با فرمتNTFS پارتیشن‌هایی هستند که از یک فایل سیستم جدید برای امنیت بالاتر استفاده می‌کنند.
برای اینکه بتوان پارتیشن‌هایNTFS را مشاهده کرد مراحل زیر را دنبال کنید:
۱) update کردن کرنل
۲) mount کردن پارتیشن‌ها
● update کردن کرنل
در توزیع‌های متفاوتی که از لینوکس موجود می‌باشد suse , mandrake بدون تغییر در کرنل فقط با تایپ دستورات می‌توان پارتیشن‌های NTFS را در لینوکس مشاهده کرد.



شکل (۱) نمایش نوع کرنل



ولی برای mount کردن پارتیشن‌ها در Fedora , Redhat باید تغییراتی در کرنل لینوکس داد. برای این کار ابتدا نوع کرنل مورد استفاده را باید مشخص کنید. برای مشخص کردن کرنل از دستور uname –a استفاده کنید. (شکل ۱) >
همانطور که در شکل بالا می‌بینید کرنل با نسخه -۱.۶۶۷۲.۶.۹ استفاده شده است. بعد از اینکه نوع کرنل خود را مشخص کردید حالا می‌توانید از سایت http://linux-ntfs.sourceforge.net/rpm کرنل جدید را دانلود کنید و آنرا نصب کنید.
● mount کردن پارتیشن‌ها
▪ شکل کلی دستور mount :
MOUNT Source Destination
▪ source : آدرس مبدا یا device که می‌خواهیم mount کنیم.
▪ Destination : آدرس مقصد یا جایی که می‌خواهیم در آنجا عمل mount کردن را انجام دهیم.
برای mount کردن ابتدا نیاز به یک دایرکتوری دارید که بتوان پارتیشن مورد نظر را به آنجاmount کرد (Destination). برای ایجاد دایرکتوری ابتدا یک پنجره Terminal باز کنید. سپس با استفاده از دستور زیر یک دایرکتوری با اسم دلخواه بسازید.
● mkdir /mnt/x
▪ x اسم دلخواه برایmount کردن پارتیشن‌ها
بعد از اینکه دایرکتوری با اسمx ایجاد کردید، حالا باید پارتیشن مورد نظر را به این دایرکتوری معرفی کنید(source) . برای معرفی کردن باید اسم فیزیکی آن پارتیشن را داشته باشید.
برای پیداکردن اسم فیزیکی و تمام اطلاعات پارتیشن‌های هارد از دستورfdisk –l استفاده کنید.
● Fdisk –l



شکل (۲) نمایش پارتیشن‌ها



بعد از اجرای دستور fdisk –lپارتیشن‌ها به صورت زیر نمایش داده می‌شود. (شکل ۲) >
در ردیفDevice اسم فیزیکی پارتیشن‌ها مشخص شده است. در ردیف System نوع پارتیشن‌های مربوط به ویندوز و لینوکس مشخص شده است. در اینجا hdb۱ , hdb۵ مربوط به ویندوز و از نوعntfs می‌باشند. حالا با استفاده از دستور زیر پارتیشن مورد نظر خود را mount ‌کنید. (شکل ۳)




mount –t ntfs /dev/hdb۵ /mnt/x >
بعد از اجرای دستور بالا می‌توانید به آدرس /mnt/x رفته و از اطلاعات داخل پارتیشنntfs خود استفاده کنید.
در روشی که بالا توضیح داده شد به صورت موقت شما می‌توانید از اطلاعات استفاده کنید چون بعد از راه‌اندازی مجدد برای استفاده ازاطلاعات باید مراحل بالا را مجددا طی کنید تا بتوانید از اطلاعات استفاده کنید.
برای اینکه بتوانید از دایرکتوری مورد نظر به صورت دائم استفاده کنید باید مراحل زیر را طی کنید:
ابتدا فایل /etc/fstab را با یک ویرایشگر مثل vi باز کنید سپس برای تغییر یا اضافه کردن یک خط کلید i را فشار دهید سپس خط زیر را برای mount کردن یک درایو اضافه کنید dev/hda۵ /mnt/x subfs در این مثال hda۵ درایو d برای این کامپیوتر می‌باشد ممکن است در کامپیوتر شما متفاوت باشد که با دستور fdisk –l می‌توانید اطلاعات لازم در مورد تمامی پارتیشن‌های خود بست آورید.
بعد از تایپ دستورات کلید Esc را فشار دهید و Shift + : را فشار دهید و در خط فرمان wq را برای ذخیره و خروج از ویرایشگر vi تایپ و کلید اینتر را فشار دهید تا خارج شوید.
حالا برای اعمال تغییرات بالا کامپیوتر خود را مجددا راه اندازی کنید. بعد از راه‌اندازی مجدد برای استفاده از اطلاعات نیاز به تایپ دستورات ندارید و پارتیشن‌های ویندوز شما به صورت همیشگی mount شده‌اند فقط کافیست به آدرسی که پارتیشن‌ها در آن mount شده‌اند بروید و استفاده کنید.

ابزارهای پشتیبان‌گیری در لینوکس (Backups)

ابزارهای پشتیبان‌گیری در لینوکس (Backups)

پشتیبان گرفتن از سیستم، حتی اگر فایلهای پیکربندی باشند، همیشه در وقت و هزینه‌ی شما، در درازمدت، صرفه‌جویی خواهد نمود. برای پشتیبان گرفتن از فایلهایتان در لینوکس راه‌حلهای زیادی وجود دارد. در ادامه مواردی را بررسی کرده‌ایم.
● برنامه‌های پشتیبان‌گیری غیر تجاری در لینوکس
▪ Tar و Gzip
این دو برنامه، جزء قدیمی‌ترین اما طلایی‌ترین برنامه‌ها می‌باشند. چرا؟ چون مشابه vi که در اکثر سیستمهای مبتنی بر یونیکس وجود دارد، این دو برنامه نیز در همه‌ی این سیستمها وجود دارد. هر چند این برنامه‌ها ممکن است کند باشند، اما ابزارهایی عمومی و جهانی هستند که به خوبی عمل می‌کنند. طرز استفاده از این دو دستور بسیار ساده است. در مقاله‌ای که قبلاً داشته‌ایم در مورد آن صحبت شده‌است.
▪ rsync
rsync یک راه ایده‌آل برای انتقال داده بین سرورهاست، برای نگهداری درخت دایرکتوریهای بزرگ بطور همزمان راهی بسیار کارا و مفید می‌باشد و پیکربندی و تأمین امنیت آن فوق‌العاده آسان و ساده است. rsync داده‌ها را پنهان نمی‌کند، بنابراین اگر داده‌هایتان حساس‌اند، از چزی مانند IPSec استفاده کنید.
▪ Amanda
Amanda یک کلاینت/سرور است و برنامه‌‌ای مبتنی بر شبکه، با پشتیبانی اکثر سیستم‌های ویندوزی و یونیکسی از طریق SAMBA، می‌باشد. Amanda مجوزی مشابه BSD دارد و در اینجا قابل دسترس است.
▪ Afbackup
Afbackup کلاینت/سرور دیگری است که تحت مجوز GPL، با کمی استثنا قابل دسترس می‌باشد: "ایجاد بخش سرور روی ویندوز ممنوع است." این برنامه بخش سرور را برای لینوکس، HP-UX و سولاریس پشتیبانی می‌کند و بخش کلاینت را نیز در سیستم‌های ویندوزی دارد. این برنامه را می‌توانید از اینجا داونلود کنید.
▪ Burt
Burt مجموعه‌ای از اکستنشن‌های مبتنی بر Tcl/Tk است که به راحتی امکان پشتیبان‌گیری را در ایستگاههای کاری یونیکسی می‌دهد و همچنین این امکان را می‌دهد که روی سیستم‌های نسبتاً زیادی اجرا شود. Burt ساختاری سرور/کلاینتی دارد؛ این برنامه را از اینجا دریافت نمایید.
برنامه‌های پشتیبان‌گیری تجاری در لینوکس
▪ BRU
BRU (Backup and Restore Utility)، قدمت زیادی در سیستمهای لینوکسی دارد. این برنامه از عهده‌ی یکی کردن مجموعه‌ای از ابزارها در یک قالب، در خط فرمان، برمی‌آید. BRU از backupگیریهای متفاوت و همچنین افزایشی، مانند کاتالوگها، به طور کامل پشتیبانی می‌کند و می‌تواند در یک فایل یا tape drive بنویسد. BRU را از اینجا می‌توانید دریافت نمایید.
▪ Quickstart
این برنامه بیشتر برای تصویر گرفتن (Image) از سیستم، هنگام ایجاد مشکل در هارد، کاربرد دارد. همچنین می‌تواند به عنوان یک سیستم ‘master’ استفاده شود و دیگر سیستمها را به راحتی و خیلی سریع، بوسیله‌ی آن لود کرد. قیمت این برنامه نیز معقول است. از این آدرس برنامه را دریافت نمایید.
ـ Backup Professional
http://www.unitrends.com/bp.html
ـ CTAR
http://www.unitrends.com/ctar.html
ـ CTAR:NET
http://www.unitrends.com/ctarnet.html
ـ PC ParaChute
http://www.unitrends.com/pcpara.html
ـ Arkeia
Arkeia برنامه‌ای فوق‌العاده قوی برای backup-گیری با معماری کلاینت-سرور است که بسیاری از پلات‌فرمها را نیز پشتیبانی می‌کند. این برنامه حاصل قدرت صنعت است و برای محیطهای نامتجانس و ناهمگون استفاده می‌شود. نگارش shareware آن را می‌توانید از این آدرس دریافت کنید.
ـ Legato Networker
Legato Networker یکی دیگر از برنامه‌های شرکتی برای backup-گیری است که به طور رایگان نیز در دسترس کلاینت‌های لینوکسی می‌باشد. این برنامه از این آدرس قابل دریافت است.
ـ Perfect Backup
Perfect Backup تقریباً همه‌ی توزیعهای لینوکس را پشتیبانی کرده و امکان crash recovery را نیز دارد. این برنامه را می‌توانید از اینجا دریافت کنید.