راهنمای نصب دبیان بخش ۳

تعریف حساب ISP
پس از تعریف کاربر، سیستم از شما در مورد اینکه مایل هستید بسته‌های نرم‌افزاری یا بروزرسانی‌های امنیتی را از طریق حساب تلفنی دریافت نمایید یا خیر سوال خواهد کرد. می‌توانید با دادن پاسخ خیر از این قسمت عبور نمایید. همیشه می‌توانید پس از نصب بروز رسانی‌های امنیتی را دریافت نمایید.
پیکربندی سیستم APT
در این مرحله باید سیستم مدیریت بسته‌های نرم‌افزاری دبیان را پیکربندی نمایید. نخست باید روشی را که APT باید به بسته‌های نرم‌افزاری دسترسی پیدا کند را تعیین کنید. گزینه‌های موجود عبارتند از cdrom (در صورتی که مایلید بسته‌ها را از روی دیسک‌های نصب دریافت و نصب کنید)، http و ftp برای دریافت از روی اینترنت، file system برای دریافت بسته‌های نرم‌افزاری از روی دیسک‌های محلی و edit sources list by hand که شما را قادر می‌سازد فایل منابع APT را بطور دستی ویرایش و موارد موجود در آنرا حذف و اضافه نمایید. انتخاب شما در این مرحله بستگی به این دارد که نصب را به چه صورتی می‌خواهید انجام دهید. در صورتی که دیسک‌های نصب را در اختیار ندارید، باید گزینه‌های دریافت از اینترنت را انتخاب کنید.
در صورتی که cdrom را انتخاب کنید، در مرحله بعدی از شما خواهسته خواهد شد تا دیسک‌های حاوی بسته‌های نرم‌افزاری را به سیستم معرفی نمایید. دیسک‌های نصب را یک به یک به درون درایو CD-ROM گذاشته و به سیستم معرفی نمایید.
نکته: در صورتی که بیش از یک درایو CD-ROM داشته باشید، پس از انتخاب گزینه CD-ROM برنامه نصب از شما درخواست خواهد کرد آدرس درایوی را که دیسک‌ها را در آن قرار خواهید داشت وارد نمایید. مثلا dev/cdrom1/ یا dev/cdrom0/ و...
پس از اینکه معرفی دیسک‌ها به اتمام رسید، با پاسخ No به پرسش معرفی دیسک، سیستم شروع به دریافت آخرین بروز رسانی‌های امنیتی از سایت دبیان خواهد نمود. البته در صورتی که اتصال شما به اینترنت برقرار باشد. در غیر اینصورت هشداری برای شما نمایش داده خواهد شد که می‌توانید از آن عبور نمایید.
انتخاب بسته‌های نرم‌افزاری برای نصب
در مرحله بعدی چند گزینه برای انتخاب و نصب بسته‌های نرم‌افزاری روی سیستم پیشنهاد خواهد شد. این گزینه‌ها عبارتند از tasksel ،dselect و aptitude. راحت‌ترین روش انتخاب بسته‌های نرم‌افزاری گزینه tsaksel می‌باشد. دو گزینه دیگر امکان انجام انتخاب‌های دقیق‌تری را به شما می‌دهند ولی برای کاربران تازه‌کار توصیه نمی‌شوند.
tasksel روش آسان انتخاب بسته‌های نرم‌افزاری
همانطوری که در بالا نیز به آن اشاره کردم، راحت‌ترین روش انتخاب و نصب بسته‌های نرم‌افزاری انتخاب گزینه tasksel می‌باشد. tasksel گزینه‌های مربوط به بسته‌های نرم‌افزاری را بصورت گروه بندی شده ارائه می‌کند. تصویر شماره ۸ این برنامه را نمایش می‌دهد.

تصویر شماره ۸ ابزار tasksel برای نصب بسته‌های نرم‌افزاری
نحوه کار با tasksel بسیار آسان است. کافی است که گروه‌های بسته‌های نرم‌افزاری مورد نیاز را انتخاب کنید. مانند Desktop Environment، Games و... در صورتی که مایل به نصب یک میزکار یا ایستگاه کاری دبیان هستید، گروه‌های نرم‌افزاری بخش End user و برای نصب یک سرویس‌دهنده دبیان گروه‌های نرم‌افزاری بخش Servers را انتخاب نمایید. پس از اتمام انتخاب، Finish را انتخاب و Enter را فشار دهید تا برنامه apt-get شروع به دریافت و نصب بسته‌های مورد نیاز نماید. در صورتی که نصب را از روی CD-ROM انجام می‌دهید، در مراحل مختلف از شما درخواست خواهد شد تا دیسک جدیدی در درایو قرار دهید. مدت زمان نصب و مقدار فضای اشغالی بستگی به تعداد گروه‌های نرم‌افزاری دارد که انتخاب کرده‌اید. نکته دیگر اینکه پس از نصب سیستم هم هرگاه که اراده کنید می‌توانید tasksel را اجرا و بسته‌های نرم‌افزاری اضافه‌تری را بر روی سیستم نصب نمایید.
نکته: سیستم‌عامل دبیان سارژ دارای بیش از ۱۲۸۰۰ بسته نرم‌افزاری می‌باشد که تعداد کمی از این بسته‌ها در گروه‌بندی‌های tasksel گنجانده شده‌اند. در صورتی که مایل هستید بطور دقیق از وجود بسته نرم‌افزاری خاصی روی دبیان اطلاع حاصل کنید، می‌توانید از دستور apt-cache search یا نرم‌افزارهای dselect و aptitude استفاده نمایید.
dselect روش پیشرفته برای انتخاب بسته‌های نرم‌افزاری
برنامه dselect به شما امکان انتخاب بسته‌های نرم‌افزاری به صورت تک به تک برای نصب روی سیستم را می‌دهد. در صورتی که یک کاربر حرفه‌ای باشید، ممکن است ترجیح دهید برای نصب بسته‌های نرم‌افزاری از dselect استفاده کنید. راهنمای dselect برای دبیان سارژ را می‌توانید در آدرس http://www.debian.org/releases/sarge/i386/dselect-beginner مطالعه نمایید.
aptitude روش پیشرفته برای انتخاب بسته‌های نرم‌افزاری
برنامه aptitude یک سیستم پیشرفته انتخاب و نصب بسته‌های نرم‌افزاری است که به اندازه dselect کاربران تازه‌کار را نمی‌ترساند! aptitude نیز همانند dselect به شما امکان انتخاب تک به تک بسته‌های نرم‌افزاری را می‌دهد. سیستم aptitude به صورت یک رابط متنی است که با استفاده از دستورات صفحه کلید می‌توانید در بین لیست بسته‌ها حرکت کرده و آنها را انتخاب نمایید. aptitude بسیار قابل سفارشی شدن است. شما می‌توانید کلیدهای میانبر و رنگ‌های خاص خودتان را بر روی آن تنظیم کنید. جدول شماره ۱ لیستی از کلیدهای میانبر موجود در برنامه aptitude را نمایش می‌دهد.
کلید عملیات
Up / Down حرکت انتخاب‌گر به بالا / پایین
Enter باز کردن/بستن/فعال کردن آیتم
+ انتخاب بسته برای نصب شدن
- انتخاب بسته برای حذف شدن
d نمایش وابستگی‌های نرم‌افزاری بسته
g انجام عمل دانلود/نصب/حذف بسته‌ها
q خروج از صفحه کنونی
F10 فعال کردن منوی نرم‌افزار
aptitude را نیز همانند برنامه dselect پس از نصب سیستم می‌توانید اجرا نمایید.
آغاز نصب بسته‌های نرم‌افزاری و پرسش‌های حین نصب بسته‌ها
تمامی بسته‌های نرم‌افزاری را که شما با استفاده از tasksel، aptitude یا dselect انتخاب کرده‌اید، با استفاده از نرم‌افزارهای apt-get و dpkg نصب خواهند شد. در صورتی که بسته خاصی در حین نصب نیاز به دریافت اطلاعاتی از کاربر داشته باشد، در حین نصب از کاربر سوال خواهد کرد. برخی از سوالات عمومی هنگام نصب عبارتند از:
الف: Debian Popularity Contest
این بسته نخستین بسته‌ای است که کاربر باید به آن پاسخ دهد. این بسته می‌تواند اطلاعاتی از بسته‌های نصب شده بر روی سیستم جمع آوری کرده و برای استفاده در امور آماری سنجش میزان محبوبیت بسته‌ها به سرویس‌دهنده‌های دبیان ارسال نماید. در صورتی که مایل به شرکت در این امر نیستید، خیلی راحت می‌توانید با پاسخ No آنرا غیر فعال نمایید.
ب: xserver-xfree86
در صورتی که دبیان را برای استفاده جهت میزکار یا ایستگاه کاری نصب کرده‌اید، حتما یکی از محیط‌های میزکار و محیط X در آن نصب شده است. بسته xserver-xfree86 نیاز دارد تا نوع راه‌انداز کارت گرافیکی‌تان را برای آن تعیین کنید. کافی است از لیست ارائه شده تراشه کارت گرافیکی‌تان را انتخاب کنید.
نکته: در صورتی که دبیان را برای استفاده جهت سرویس‌دهنده نصب می‌کنید، برای امنیت بالاتر، به هیچ وجه هر نوع میزکار و محیط گرافیکی برای آن نصب نکنید. وجود xserver می‌تواند منشا حملاتی بر روی سرویس‌دهنده شما باشد.
پ: شناسایی خودکار ماوس
یکی دیگر از سوالاتی که هنگام نصب از شما پرسیده خواهد شد، تمایل شما برای شناسایی خودکار ماوس می‌باشد. من توصیه می‌کنم که به این پرسش پاسخ بله دهید تا ماوس شما بدون دردسر شناسایی شود.
ت: شناسایی خودکار مانیتور
برنامه نصب از شما برای شناسایی خودکار مانیتور سوال خواهد کرد. توصیه می‌کنم برای راحتی بیشتر پاسخ را با گزینه No داده و آنرا دستی تنظیم کنید. پس از اینکه تنظیم دستی را انتخاب کردید، سوالی در مورد اینکه مانیتور شما از نوع LCD است یا خیر از شما پرسیده خواهد شد. پس از آن گزینه‌هایی در مورد سطح دشواری سوالاتی که برای تنظیم مانیتور از شما پرسیده خواهد شد، نمایش داده می‌شود. توصیه می‌کنم گزینه medium را انتخاب کنید و سپس به شما امکان انتخاب وضوح صفحه نمایش به همراه فرکانس کاری مانیتور داده می‌شود. کافی است گزینه مناسب جهت مانیتورتان را انتخاب کنید.
ث: سرویس‌دهنده وب و بانک اطلاعاتی
در صورتی که سرویس‌دهنده‌های وب Apache و بانک اطلاعاتی MySQL را نیز نصب کرده باشید، هنگام نصب سوالاتی مانند اجرا شدن سرویس‌دهنده هنگام بوت یا فعال سازی برخی قابلیت‌ها خواهد شد که باید به آنها پاسخ دهید.
نکته: سیستم قدرتمند مدیریت بسته‌های نرم‌افزاری apt-get دبیان این امکان را فراهم ساخته است تا پس از نصب نیز به راحتی تمام نرم‌افزارهای سیستم را حذف/اضافه نموده و سیستم خود را از طریق اینترنت و مخازن (Repository) دبیان بروزرسانی نمایید.
پیکربندی عامل رد و بدل پست الکترونیکی (Mail Transport Agent)
امروزه پست الکترونیکی بخش مهمی از زندگی بسیاری از افراد را تشکیل می‌دهد، بنابراین تعجب بر انگیز نیست که دبیان به شما اجازه دهد تا سیستم پست الکترونیکی خود را به عنوان جزیی از مراحل نصب تنظیم نمایید. عامل رد و بدل پست الکترونیکی استاندارد دبیان برنامه exim4 می‌باشد که نرم‌افزاری تقریبا کوچک، قابل انعطاف و آسان برای یادگیری است.
حتی اگر به شبکه نیز متصل نباشید، برنامه نصب از شما خواهد خواست تا تنظیمات exim4 را انجام دهید. دلیل آن روشن است. برخی از ابزارهای سیستمی مانند cron، quota و... هشدارهای مهمشان را به وسیله نامه الکترونیکی ارسال می‌کنند. در نخستین پنجره‌ای که برایتان نمایش داده می‌شود، باید نزدیک‌ترین گزینه را به شرایط سیستم‌تان انتخاب نمایید:
الف: سایت اینترنتی (Internet site): سیستم شما به یک شبکه متصل شده است و نامه‌های الکترونیکی شما بطور مستقیم و با استفاده از SMTP رد و بدل می‌شود. در صفحات بعدی این گزینه اطلاعات پایه‌ای مانند نام پست الکترونیکی ماشین یا لیستی از دامنه‌هایی که برای relay پست الکترونیکی نزد شما پذیرفته هستند.
ب: نامه‌های الکترونیکی توسط smarthost ارسال می‌شود (mail sent by smarthost): در این حالت نامه‌های خروجی شما به یک سرویس‌دهنده ثالث ارسال می‌گردد و آن سرویس‌دهنده است که عمل واقعی ارسال نامه را انجام خواهد داد. همچنین شما باید نامه‌های الکترونیکی وارده خود را با استفاده از ابزاری مانند fetchmail از smarthost دریافت نمایید. این گزینه برای کاربران dialup مناسب است.
پ: رد و بدل محلی (local delivery only): در این حالت سیستم شما به شبکه متصل نبوده و نامه‌های الکترونیکی تنها بین کاربران محلی رد و بدل می‌شود. حتی در صورتی که قصد نداشته باشید نامه‌ای ارسال کنید، انتخاب این گزینه قویا توصیه می‌شود. دلیل آنرا هم جلوتر بیان کردم. برخی از ابزارهای سیستمی پیامها و هشدارهای خود را در قالب نامه‌های الکترونیکی ارسال می‌کنند. این گزینه برای کاربران تازه‌کار نیز مناسب است زیرا پس از انتخاب آن هیج سوال اضافه‌تری پرسیده نخواهد شد.
ت: بدون پیکربندی (no configuration at this time): در صورتی که مطمئن هستید چکار می‌کنید این گزینه را انتخاب کنید. این گزینه شما را با یک سیستم پست الکترونیکی تنظیم نشده رها می‌کند. تا زمانی که آنرا تنظبم کنبد، نمی‌توانید هیچ نامه الکترونیکی ارسال و دریافت کنید و پیغام‌های مهم ابزارهای سیستمی را هم از دست خواهید داد.
اتمام نصب و ورود به سیستم
خوب، خسته نباشید! اکنون نصب سیستم دبیان‌تان به پایان رسیده است. با توجه به اینکه چه بخش‌هایی را نصب کرده‌اید، صفحه ورود به سیستم متنی و یا گرافیکی برایتان به نمایش در خواهد آمد. کافی است با نام کاربری که هنگام نصب ایجاد نموده‌اید وارد شده و از سیستم‌تان استفاده نمایید.

در تهیه این مقاله از Debian Sarge Installation Howto موجود بر روی دیسک‌های نصب دبیان سارژ کمک گرفته شده است.

راهنمای نصب دبیان بخش ۲

ادامه پارتیشن‌بندی
انتخاب گزینه‌های پارتیشن‌بندی خودکار شما را از درگیری با این مسائل بر حذر داشته و سیستم بطور خودکار تمامی امور مناسب را برای شما انجام می‌دهد. ولی کاربران حرفه‌ای‌تر ترجیح می‌دهند پارتیشن‌بندی دیسک سخت را خودشان انجام دهند. بنابراین با فرض اینکه شما پارتیشن‌بندی دستی را انتخاب نموده‌اید ادامه می‌دهیم.
در صفحه بعدی لیستی از پارتیشن‌های موجود روی دیسک سخت به نمایش در خواهد آمد. جهت ویرایش یا فرمت آنها می‌توانید آنها را از لیست انتخاب نموده و یا پارتیشن‌های جدیدی ایجاد نمایید. جهت ایجاد پارتیشن‌های جدید، فضای خالی را انتخاب کرده و گزینه Create New Partition را انتخاب نمایید. در مرحله بعدی می‌توانید اندازه پارتیشن را به مگابایت یا گیگابایت وارد نمایید. در صورتی که پس از عدد وارد شده هیچ چیزی تایپ نکنید، حجم بصورت مگابایت تفسیر خواهد شد. در صورتی که پس از عدد تایپ شده حروف GB را تایپ کنید، اندازه وارد شده بصورت گیگابایت فرض خواهد شد. برای مثال می‌توانید اعداد ۱۰۰۰ یا 1.2GB را وارد نمایید. پس از وارد کردن اندازه، باید نوع پارتیشن را از نوع Primary یا Logical تعیین نمایید. در مجموع تنها به یک پارتیشن Primary نیاز خواهید داشت و بقیه پارتیشن‌ها را خواهید توانست از نوع Logical ایجاد نمایید.
پس از این مرحله پنجره کوچکی نمایش داده خواهد شد که موارد متعددی را در آن می‌توانید تنظیم کنید. در بخش mount point باید محل اتصال پارتیشن ایجاد شده را به سیستم‌فایل لینوکس تعیین نمایید. تعدادی از محل‌های اتصال پیش‌گزیده مانند home/ یا / در این قسمت تعریف شده است که می‌توانید آنها را انتخاب کنید. امکان ورود محل‌های اتصال سفارشی نیز وجود دارد. پس از انتخاب محل اتصال، باید نوع سیستم‌فایل پارتیشن را تعیین کنید. گزینه File System را انتخاب کنید. گزینه‌های موجود عبارتند از ext3، ext2، ReiserFS، Jfs، xfs، FAT16 و FAT32. گزینه‌های مورد نظرتان را به استثنای FAT16 و FAT32 انتخاب کنید.
نکته: سیستم‌فایل xfs هنگامی قابل انتخاب خواهد بود که با استفاده از هسته‌های سری 2.6 بوت کرده باشید.
حداقل یکی از پارتیشن‌های ساخته شده باید قابل بوت باشد. در صورتی که پارتیشن boot جداگانه دارید، آنرا بعنوان پارتیشن قابل بوت انتخاب نمایید، در غیر اینصورت انتخاب باید پارتیشن ریشه باشد. برای فعال کردن قابلیت بوت، بر روی گزینه Bootable Flag کلید Enter را فشار دهید تا در حالت on قرار گیرد. در این حالت در لیست پارتیشن‌ها یک علامت رعد و برق در کنار پارتیشن مورد نظر قرار خواهد گرفت.
نکته: سیستم‌فایل پیش‌گزیده در دبیان سارژ ext3 می‌باشد. نسخه پیشین دبیان، یعنی دبیان woody، بطور پیش‌گزیده از سیستم‌فایل ReiserFS استفاده می‌کرد. ظاهرا تغییر سیاست تیم توسعه ReiserFS در تغییر مجوز آن باعث دلزدگی تیم توسعه دبیان از آن شده است. البته ReiserFS ارائه شده نسخه 3.6 و توزیع آن آزاد می‌باشد. مجوز نسخه ۴ این سیستم‌فایل با تمامی ویژگی‌هایش تغییر داده شده است.
در صورتی که در حال حاضر پارتیشن‌های ساخته شده‌ای بر روی سیستم‌تان موجود است، امکان انتخاب نقطه اتصال برای آنها با یا بدون فرمت وجود دارد. البته پارتیشن ریشه (یا /) را حتما باید فرمت نمایید. پس از اینکه تنظیمات پارتیشن مربوطه را به اتمام رساندید، گزینه Done Setting up partitioning را انتخاب کنید تا به لیست پارتیشن‌ها باز گردید. تصویر شماره ۴ این لیست را نمایش می‌دهد.

تصویر شماره ۴ لیست پارتیشن‌های ایجاد شده
پس از اینکه کلیه پارتیشن‌های لازم را ایجاد کردید، برای پایان فرایند پارتیشن‌بندی می‌توانید گزینه Finish Partitioning and write changes to disk را انتخاب کنید تا تغییرات ذخیره شده و مرحله بعدی نصب آغاز گردد. برای اعمال تغییرات مجددا از شما تاییدیه گرفته می‌شود. سپس تغییرات ذخیره شده، پارتیشن‌ها با فایل سیستم‌های انتخاب شده فرمت و متصل (mount) می‌شوند.
هشدار: تا قبل از انتخاب گزینه Finish partitioning and write changes to disk در صورتی که عمل اشتباهی انجام داده باشید، می‌توانید بدون نگرانی با انتخاب گزینه Undo Changes to partitions همه چیز را به حالت اول بازگردانید. ولی پس از انتخاب این گزینه و تایید آن، کلیه تغییرات اعمال خواهند شد و در صورتی که اشتباه کرده باشید، داده‌هایتان را از دست خواهید داد.

نصب سیستم پایه
پس از اتمام پارتیشن‌بندی، برنامه نصب دبیان شروع به نصب سیستم پایه می‌نماید. این مرحله شامل اجزای پایه سیستم‌عامل از قبیل هسته لینوکس می‌باشد. این مرحله بسته به سرعت سیستم چند دقیقه طول خواهد کشید. تصویر شماره ۵ این مرحله را نمایش می‌دهد.

تصویر شماره ۵ نصب سیستم پایه
نصب مدیر بوت سیستم
مرحله پایانی قسمت نخست نصب، نصب و پیکربندی مدیر بوت سیستم می‌باشد. نرم‌افزار مدیر بوت امکان بوت سیستم لینوکس شما و سایر سیستم‌عامل‌های نصب شده روی کامپیوترتان را فراهم می‌سازد. در صورتی که برنامه نصب سیستم‌عامل‌های دیگری را بر روی کامپیوتر شما پیدا کند، آنها را به منوی بوت مدیر بوت اضافه خواهد نمود.
در دبیان سارژ، مانند اکثر توزیع‌های مدرن لینوکس، مدیر بوت از لیلو (LILO) به گراب (GRUB) تغییر داده شده است. مدیر بوت گراب امکانات و قابلیت انعطاف بیشتری نسبت به مدیر بوت قدیمی لیلو داراست.
به طور پیش‌گزیده، گراب در رکورد بوت اصلی (MBR) نخستین دیسک سخت کامپیوتر نصب خواهد شد که گزینه مناسبی است. در صورتی که سیستم شما در حال حاضر از نرم‌افزارهای مدیر بوت دیگری استفاده می‌کند، شما این انتخاب را دارید که گراب را در جای دیگری نصب نمایید.
اتمام مرحله نخست نصب
پس از اتمام نصب نرم‌افزار مدیر بوت، مرحله نخست و اصلی نصب به پایان رسیده است. پس از این مرحله سیستم بوت شده و تنظیمات دیگری باید انجام شود. تصویر ۶ مرحله پایان نصب را نمایش می‌دهد.

تصویر شماره ۶ پایان مرحله نخست نصب
انتخاب گزینه‌های expert برای نصب
در صورتی که مایلید عملیات نصب را بصورت قابل انعطاف‌تری انجام دهید و یا سخت‌افزاری دارید که باید حتما هنگام نصب راه‌انداز آن به سیستم شناسانده شود، نصب را بصورت حرفه‌ای انجام دهید. در صورتی که مایل به بکارگیری هسته‌های سری 2.6 هستید، از گزینه expert26 هنگام بوت استفاده نمایید.
در حالت حرفه‌ای، نصب بصورت منویی است که گزینه‌های موجود در آن در مراحل مختلف و با توجه به ماژول‌های برنامه نصب متغییر هستند. برنامه نصب در هر مرحله سعی دارد تا گزینه مطلوب برای مرحله بعدی را برای شما انتخاب کند. در صورتی که دبیان وودی را نصب کرده باشید، نصب حرفه‌ای برایتان بسیار آشنا خواهد بود.
هنگامی که منو برای نخستین بار نمایش داده می‌شود، گزینه انتخاب شده بر روی انتخاب زبان قرار دارد. کافی است کلید Enter را فشار داده و زبان مورد نظرتان را انتخاب کنید. پس از این مرحله، گزینه انتخاب کشور (Choose Country) پیش‌گزیده می‌باشد. پس از انتخاب کشور نوبت به انتخاب زبان صفحه کلید می‌رسد. در مرحله بعدی گزینه Detect CDROM devices and mount the CD فعال می‌باشد. به عنوان بخشی از این مرحله، برنامه نصب شروع به شناسایی سخت‌افزار و نصب ماژول‌های مورد نیاز می‌نماید. پس از طی این مرحله، درایو CD-ROM باید بدون مشکل کار کند. بنابراین گزینه Load Installer Components را انتخاب کنید تا سایر ماژول‌های برنامه نصب فعال گردد. بدلیل اینکه فعلا نصب از روی CD-ROM انجام می‌شود، cdrom-retriever را برای دریافت و نصب ماژول‌ها انتخاب نمایید.
پس از نصب ماژول‌ها لیست بلندی از گزینه‌های انتخابی برایتان نمایش داده خواهد شد. گزینه‌ای که بصورت پیش‌گزیده انتخاب شده است، Install the standard components می‌باشد که کافی است با کلید Continue آنرا تایید نمایید تا بارگذاری اجزا انجام شود.
منوی اصلی مجددا نمایش داده می‌شود و این بار با گزینه‌های بیشتر. گزینه پیش‌گزیده بعدی معمولا پیکربندی شبکه (Configure Network) است. در صورتی که از دیسک نصب از روی شبکه استفاده می‌کنید، برای برقرار شدن اتصال به اینترنت باید تنظیمات این بخش را بطور دقیق وارد نمایید.
در مرحله بعدی انتخاب Detect Hardware باعث تکرار عمل شناسایی سخت‌افزار خواهد شد، ولی این بار برنامه نصب ماژول‌های بیشتری را برای آن در اختیار دارد. پس از این مرحله نوبت به پارتیشن‌بندی دیسک سخت می‌رسد.
در این مرحله لیست پارتیشن‌های دیسک سخت به شما نشان داده می‌شود که می‌توانید آنها را برای حذف یا ویرایش انتخاب کنید. در صورتی که دیسک سخت شما دارای فضای پارتیشن‌بندی نشده باشد، برنامه نصب آنرا در پایین لیست نمایش خواهد داد. می‌توانید آنرا انتخاب کنید و با استفاده از آن پارتیشن‌های جدیدی ایجاد کنید. هنگام ویرایش پارتیشن امکان تعیین فایل سیستم مورد استفاده و محل اتصال آن وجود دارد. همچنین برنامه نصب گزینه‌ای جهت پارتیشن‌بندی خودکار تمام دیسک سخت یا فضای خالی موجود در آنرا ارائه می‌کند. به یاد داشه باشید که حداقل باید یک پارتیشن ریشه و یک پارتیشن swap ایجاد نمایید. برای کسب اطلاعات دقیق‌تر در مورد چگونگی پارتیشن‌بندی به بخش استراتژی پارتیشن‌بندی مراجعه نمایید.
پس از اتمام پارتیشن‌بندی گزینه Finished partitioning را از منو انتخاب کنید و پرسش سیستم را جهت ایجاد فایل سیستم‌ها تایید نمایید.
اکنون برای نصب سیستم پایه آماده هستید. بنابراین از منوی نصب گزینه Install the base system را انتخاب کنید. بسته‌های نرم‌افزاری از روی CD دریافت و نصب می‌شوند. در این بخش، لیست تمامی بسته‌های هسته موجود روی CD برایتان نمایش داده می‌شود. شما باید مناسب‌ترین هسته را برای پردازنده خود انتخاب و نصب نمایید. توجه داشته باشید که این امر در سرعت سیستم‌تان پس از نصب تاثیر گذار خواهد بود.
اکنون قسمت اصلی نصب به پایان رسیده است و نوبت به نصب مدیر بوت سیستم می‌رسد. برای نصب مدیر بوت گراب گزینه Install GRUB on a hard disk و برای نصب مدیر بوت لیلو، گزینه Install LILO on a hard disk را انتخاب کنید. برنامه نصب در مورد محل نصب گراب/لیلو از شما سوال می‌کند. گزینه مناسب نخستین دیسک سخت سیستم می‌باشد که انتخاب پیش‌گزیده نیز هست.
در صورتی که نصب مدیر بوت سیستم با موفقیت به پایان برسد، می‌توانید گزینه Finish the installation and reboot را انتخاب کنید. پس از این مرحله پیکربندی سیستم و نصب بسته‌های نرم‌افزاری آغاز خواهد شد.
پیکربندی سیستم و نصب بسته‌های نرم‌افزاری
پس از اینکه مرحله نخست نصب به پایان رسید، سیستم بوت شده و مدیر بوت گراب را مشاهده خواهید نمود. کافی است کلید Enter را فشار دهید تا سیستم با گزینه انتخاب شده بوت شود. در غیر اینصورت سیستم پس از ۵ ثانیه با گزینه پیش‌گزیده بوت خواهد شد و یک صفحه خوش‌آمد گویی نمایش داده خواهد شد که آغاز کننده پیکربندی سیستم است.
بسته‌ای که پیکربندی پایه سیستم را انجام می‌دهد، base-config نام دارد که پس از اتمام نصب نیز می‌توانید آنرا در حالت کاربر ریشه اجرا نمایید.
تنظیم موقعیت زمانی
نخستین مرحله در پیکربندی سیستم تنظیم موقعیت زمانی است. پس از پاسخ گویی به سوال سیستم در مورد اینکه زمان بصورت محلی یا GMT تنظیم شود، باید یک موقعیت و شهر برای تنظیم زمان انتخاب کنید. برای ایران کافی است در Asia شهر تهران را انتخاب کنید. برای حرکت سریع در لیست می‌توانید کاراکتر نخست نام شهر را تایپ کنید. تصویر شماره ۷ این مرحله را نمایش می‌دهد.

تصویر شماره ۷ تنظبم موقعیت زمانی
تنظیم کلمه عبور کاربر ریشه
پس از تعیین موقعیت زمانی، برنامه نصب دبیان برای تنظیم کلمه عبور کاربر ریشه (root) از شما سوال می‌کند که باید آنرا تنظیم نمایید. پس از نصب سیستم همواره با استفاده از دستور passwd خواهید توانست کلمه عبور کاربر ریشه یا سایر کاربران را تغییر دهید.
هشدار: در انتخاب کلمه عبور ریشه دقت کنید. کاربر ریشه بالاترین سطح دسترسی را در سیستم‌های لینوکس/یونیکس دارا می‌باشد. در صورتی که کلمه عبور ریشه را فراموش کنید، مدیریت سیستم‌تان امکان پذیر نبوده و ممکن است مجبور به نصب مجدد شوید. در صورتی که دبیان را به عنوان سرویس‌دهنده نصب می‌کنید، دقت کنید که کلمه عبور مناسبی را برای کاربر ریشه انتخاب نمایید. حتما در کلمه عبور از کاراکترهای غیر عددی مانند !، @ و... استفاده نمایید که در استحکام بخشیدن به کلمات عبور نقش مهمی دارا هستند. هرگز کلمات عبوری را که به آسانی می‌توان آنها را حدس زد برای کاربر ریشه انتخاب نکنید.
ایجاد یک کاربر عادی سیستم
پس از اینکه کلمه عبور کاربر ریشه را تنظیم کردید، نوبت به ایجاد یک کاربر عادی برای کار کردن در امور روزمره سیستم می‌باشد. برای این منظور ابتدا باید نام کامل کابر را وارد نمایید. در مراحل بعدی نام کاربری (که بطور خودکار با توجه به نام کامل توسط برنامه نصب پیشنهاد می‌شود) و کلمه عبور کاربر عادی را وارد نمایید.
هشدار: هیچگاه برای انجام امور روزمره خود از حساب کاربر ریشه استفاده ننمایید. مجوزهای کاربر ریشه تنها در هنگام انجام امور مدیریت سیستم مانند تغییر پیکربندی‌های نرم‌افزاری، سخت‌افزاری، مدیریت کاربران و سرویس‌ها و... لازم می‌باشد. در غیر اینصورت ممکن است بطور نا آگاهانه به سیستم خود آسیب وارد نمایید و همچنین در صورتی که اشتباها نرم‌افزارهایی مانند نرم‌افزارهای اسب تروا را در سیستم‌تان اجرا کنید، کل سیستم را آلوده خواهید کرد. همواره می‌توانید با استفاده از دستور su و کلمه عبور ریشه مجوزهای کاربر ریشه را موقتا کسب کرده، عملیات مورد نظرتان را انجام دهید و سپس با دستور exit به سطح مجوزهای دسترسی کاربر عادی سیستم بازگردید.
پس از نصب سیستم با استفاده از دستور adduser خواهید توانست کاربران جدیدی برای سیستم تعریف نمایید.

راهنمای نصب دبیان بخش ۱

راهنمای نصب دبیان سارژ
به همراه دبیان نسخه 3.1 برنامه نصب جدید و بهینه شده‌ای ارائه شده است که کار نصب دبیان را نسبت به نسخه 3 آسان‌تر ساخته است. دبیان را می‌توان به صورت‌های مختلفی نصب نمود. مانند نصب از روی دیسک‌های نصب و یا نصب از طریق شبکه و اینترنت. در صورتی که ماشینی را که مایلید روی آن عمل نصب را انجام دهید از طریق یک اتصال پرسرعت به اینترنت متصل می‌باشد، بسیار آسان خواهد بود تا نصب را از طریق نصب شبکه انجام دهید. در آن صورت ماشین شما با استفاده از بروزترین بسته‌های نرم‌افزاری و امنیتی نصب خواهد شد و ممکن است نیازی به بروز کردن آن پس از نصب نداشته باشید.
مسئله بروز سازی سیستم‌عامل مخصوصا هنگامی که در نظر دارید از آن به عنوان یک سرویس‌دهنده استفاده نمایید اهمیت پیدا می‌کند. بنابراین به یاد داشته باشید تا حتما همیشه پس از اتمام نصب، سیستم خود را بروز نمایید.
تهیه دیسک‌های نصب/نصب شبکه
نخستین مرحله برای نصب هر سیستم‌عامل و نرم‌افزاری تهیه دیسک‌های نصب آن می‌باشد. دیسک‌های نصب دبیان بصورت فایل‌های ISO ارائه شده است که آنها را می‌توانید از آدرس http://www.debian.org/CD/http-ftp دریافت نمایید. در صورتی که مایل به نصب از روی شبکه می‌باشید، دیسک‌های نصب از روی شبکه را خواهید توانست از آدرس http://www.debian.org/CD/netinst دریافت نمایید. دیسک‌های نصب از روی شبکه دارای حجم بسیار کمی می‌باشند.
دبیان برای معماری‌های سخت‌افزاری بسیار متنوعی ارائه شده است که با توجه به سخت‌افزاری که مایل به انجام عمل نصب بر روی آن هستیید، می‌توانید فایل‌های ISO مربوط به آن معماری را دریافت نمایید.
در صورتی که ماشینی که مایل هستید دبیان را بر روی آن نصب نمایید از طریق خطوط پر سرعت به اینترنت متصل نیست، بهتر است دیسک‌های نصب آنرا از فروشگاه‌های نرم‌افزاری تهیه نمایید. البته در ایران ممکن است به دشواری این دیسک‌ها را پیدا کنید. راحت‌ترین روش برای تهیه این دیسک‌ها سایت http://www.technotux.com می‌باشد.
سخت‌افزار مورد نیاز
برای نصب دبیان به سخت‌افزار فوق العاده‌ای نیاز نخواهید داشت. در صورتی که هدف شما نصب بصورت سرویس‌دهنده است، حتی امکان استفاده از دستگاه‌های قدیمی نیز وجود دارد. بسیاری از سخت‌افزارهای قدیمی را که اکنون جهت استفاده به عنوان ایستگاه کاری یا میزکار مناسب نیستند، می‌توان به عنوان یک سرویس‌دهنده خوب بکار گرفت. مانند سخت‌افزارهای قدیمی مبتنی بر پنتیوم‌های ۲ و ۳.
برای استفاده به عنوان میزکار، در معماری x86 حداقل سیستمی که پیشنهاد می‌شود، پردازنده ۵۰۰ مگاهرتزی به همراه حداقل ۱۲۸ مگابایت حافظه می‌باشد. مقدار فضای مورد نیاز نیز حدود ۴ گیگابایت توصیه می‌گردد.
نکته: در صورتی که مایل به استفاده از دیسک نصب از روی شبکه هستید باید بدانید که برای نصب از طریق آن حتی اگر مایل نباشید بسته‌های اضافی را نصب کنید، به یک کارت شبکه نیاز خواهید داشت.
شروع نصب
برای شروع نصب ابتدا باید اطمینان حاصل نمایید که سیستم شما امکان بوت شدن از روی CD-ROM را داراست یا خیر. برای این کار باید به مستندات بایوس سیستم‌تان مراجعه نمایید. سخت‌افزارهای جدید همگی این امکان را دارا می‌باشند. تنها ممکن است نیاز داشته باشید تا این امکان را در بایوس سیستم خود فعال نمایید.
بوت از روی سایر ابزارها
در صورتی که امکان بوت از روی CD بر روی سخت‌افزار خاصی فراهم نباشد، می‌توانید فایل‌های مربوط به بوت از روی floppy را دریافت و استفاده نمایید. علاوه بر بوت از روی دیسک CD-ROM و floppy، امکان بوت از روی شبکه و همچنین دیسک‌های قلمی USB نیز وجود دارد. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد چگونگی نصب با استفاده از بوت شبکه به آدرس http://wiki.debian.net/index.cgi?DebianInstallerNetbootPXE و برای دیسک‌های USB به آدرس http://d-i.pascal.at مراجعه نمایید.
بوت سیستم
برای آغاز نصب باید سیستم را با استفاده از دیسک شماره ۱ دیسک‌های نصب و یا دیسک نصب از روی شبکه بوت نمایید. نخستین چیزی که مشاهده خواهید کرد، صفحه آغازین بوت می‌باشد که در آن می‌توانید گزینه‌های بوت را وارد نموده و یا با فشردن کلید Enter با گزینه پیش‌گزیده بوت شوید. تصویر شماره ۱ صفحه آغازین بوت را نمایش می‌دهد.

تصویر شماره ۱ صفحه آغازین بوت
سیستم‌عامل دبیان به طور پیش‌گزیده با استفاده از هسته‌های سری 2.4 لینوکس نصب می‌شود. جهت نصب سیستم با استفاده از هسته 2.6 گزینه linux26 را جلوی اعلان بوت وارد نمایید و سپس کلید enter را فشار دهید. در صورتی که مایل هستید عمل نصب را در حالت حرفه‌ای انجام دهید، می‌توانید گزینه‌های expert یا expert26 را وارد نمایید.
در صورتی که قصد دارید دبیان را به عنوان سرویس‌دهنده نصب نمایید، توصیه می‌کنم از هسته‌های سری 2.4 استفاده نمایید که دارای پایداری بالاتری نسبت به هسته‌های سری 2.6 می‌باشند. هسته‌های سری 2.6 سرعت و پشتیبانی سخت‌افزاری بهتری را به ارمغان می‌آورند که در حال حاضر برای بکارگیری در ایستگاه‌های کاری و میزکارها مناسب‌تر می‌باشد. البته با روند کنونی توسعه هسته 2.6، این نسخه نیز بزودی به حد بالایی از پایداری خواهد رسید که آنرا جهت بکارگیری در سرویس‌دهنده‌ها مناسب می‌سازد.
پس از اینکه هسته سیستم‌عامل لینوکس بارگذاری شد، برنامه نصب دبیان آغاز به کار می‌کند.
انتخاب زبان برنامه نصب
در نخستین مرحله نصب باید زبان برنامه نصب را انتخاب نمایید. برنامه نصب دبیان در حال حاضر به زبان‌های متعددی ترجمه شده است. کافی است زبان مورد نظر را انتخاب کرده و سپس کلید Enter را فشار دهید تا به مرحله بعدی وارد شوید. تصویر شماره ۲ این مرحله را نمایش می‌دهد.

تصویر شماره ۲ انتخاب زبان برنامه نصب
انتخاب زبان صفحه کلید
پس از انتخاب زبان برنامه نصب، باید زبان صفحه کلید پیش‌گزیده سیستم را انتخاب نمایید. در این مرحله می‌توانید American English را انتخاب نموده و مراحل نصب را ادامه دهید. تصویر شماره ۳ این مرحله را نمایش می‌دهد.

تصویر شماره ۳ انتخاب زبان صفحه کلید سیستم
شناسایی سخت‌افزار و شبکه
پس از انتخاب زبان صفحه کلید، برنامه نصب شروع به شناسایی سخت‌افزارهای نصب شده بر روی سیستم نموده و ماژول‌های مورد نیاز جهت کارکرد آنها را بارگذاری می‌نماید. سپس برنامه نصب شروع به شناسایی کارت شبکه و نصب تنظیمات سرویس‌دهنده موجود DHCP در شبکه می‌نماید. در صورتی که موفق به پیدا کردن سرویس‌دهنده DHCP نشود، برای تلاش مجدد از شما سوال خواهد نمود. در صورتی که پاسخ No را انتخاب نمایید، برنامه نصب مشخصات پیکربندی شبکه شما را از شما سوال خواهد کرد. این مشخصات عبارتند از آدرس IP، شماره netmask، آدرس Gateway و name server. پس از این مرحله نام سیستم از شما پرسیده می‌شود. در صورتی که در شبکه قرار دارید، این نام باید یکتا باشد. نام پیش‌گزیده روی debian تنظیم شده است. پس از وارد کردن نام سیستم، نام دامنه‌ای (Domain) را که سیستم شما عضوی از آن به شمار می‌رود را وارد نمایید.
نکته: در صورتی که در مورد آدرس‌های ذکر شده در بالا اطمینان ندارید، خواهید توانست آنها را خالی رها کرده و بعدا آنها را وارد نمایید. فقط در نظر داشته باشید در صورتی که می‌خواهید سیستم را از روی شبکه نصب نمایید، دانستن اطلاعات صحیح آدرس‌های فوق ضروری می‌باشد. برای دریافت اطلاعات صحیح، باید با مدیر شبکه خود تماس بگیرید.
در صورتی که از دیسک نصب از روی شبکه استفاده می‌کنید، قادر نخواهید بود بدون کارت شبکه نصب را ادامه دهید و باید از برنامه نصب خارج شوید.
هرگاه هنگام نصب در مراحل مختلف خطایی رخ دهد، منویی نمایش داده خواهد شد که در آن تمامی مراحل نصب لیست شده است و شما قادر خواهید بود تا عملیات نصب را از مرحله بعدی یا قبلی از سر بگیرید. این امکانی است که برنامه نصب دبیان را بسیار قدرتمند و قابل انعطاف ساخته است.
برای ورود به مرحله بعدی نصب، گزینه Partition Disks را از منوی ذکر شده انتخاب نموده و کلید Enter را فشار دهید.
پارتیشن‌بندی دیسک‌های سخت
اکنون نوبت به پارتیشن‌بندی دیسک سخت رسیده است. مرحله‌ای که بسیاری از کاربران تازه‌کار از آن وحشت دارند. ولی نگران نباشید. برنامه نصب دبیان در کنار شماست!
حالت‌ها و شرایط متفاوتی ممکن است هنگام پارتیشن‌بندی حاکم باشد. ممکن است شما یک دیسک سخت خالی داشته باشید و یا ممکن است بر روی دیسک سخت‌تان سیستم‌عامل‌های دیگری مانند ویندوز مایکروسافت نصب شده باشد. در صورتی که اینچنین باشد، شما یا باید یکی از پارتیشن‌های موجود را برای نصب دبیان پاک کنید، یا قبلا مقداری فضای خالی و پارتیشن‌بندی نشده بر روی آن باقی گذاشته باشید.
برنامه نصب دبیان امکان پارتیشن‌بندی خودکار تمامی دیسک سخت یا قسمت خالی دیسک سخت را برای شما فراهم می‌سازد. در صورتی که دوست ندارید برنامه بطور خودکار عمل پارتیشن‌بندی را برایتان انجام دهد، می‌توانید گزینه manual را برای پارتیشن‌بندی دستی انتخاب نمایید.
استراتژی پارتیشن‌بندی
بسته به اینکه سیستمی را که دبیان بر روی آن نصب می‌شود، برای چه اموری استفاده خواهد شد، روش ارتیشن‌بندی مختلفی را می‌توان بر روی آن پیاده سازی کرد.
در صورتی که دبیان را جهت استفاده به عنوان میزکار نصب می‌کنید، داشتن حداقل یک پارتیشن ریشه (root)، یک پارتیشن swap و یک پارتیشن home توصیه می‌گردد. البته داشتن یک پارتیشن کوچک جداگانه برای ذخیره فایل‌های پیکربندی مدیر بوت سیستم نیز عاقلانه است (پارتیشن بوت).
اندازه‌هایی که معمولا برای پارتیشن‌های مختلف در نظر گرفته می‌شود عبارتند از ۳ الی ۴ گیگابایت برای پارتیشن ریشه که در آن تمامی ابزارهای نرم‌افزاری، برنامه‌های کاربردی و کتابخانه‌های مختلف نصب می‌شوند، فضایی حدود ۲ برابر حافظه RAM سیستم برای فضای swap که به عنوان حافظه مجازی سیستم استفاده می‌شود، فضایی حدود ۱۰۰ مگابایت کمتر برای پارتیشن boot و فضای در نظر گرفته شده جهت پارتیشن home نیز بستگی به تعداد کاربر سیستم خواهد داشت. زیرا اطلاعات شخصی تمامی کاربران در این پارتیشن قرار داده می‌شود.
هشدار: هرگز فراموش نکنید تا پارتیشن swap را ایجاد نمایید. همانطوری که در بالا نیز اشاره کردم، پارتیشن swap به عنوان حافظه مجازی سیستم استفاده می‌شود. بنابراین وجود نداشتن آن باعث افت شدید عملکرد سیستم خواهد شد.
در صورتی که مایل هستید دبیان را به عنوان یک سرویس‌دهنده نصب نمایید، توصیه می‌کنیم تا یک پارتیشن جداگانه جهت دایرکتوری var ایجاد نمایید. دایرکتوری var محلی است که فایل‌ها و داده‌های مربوط به سرویس‌دهنده‌ها مانند سرویس‌دهنده‌های وب و بانک‌های اطلاعاتی ذخیره می‌گردد و داشتن یک فضای جداگانه جهت آن باعث خواهد شد در حملات نوع DOS که فضای دیسک سیستم با اطلاعات بیهوده پر می‌گردد، دیسک سخت سیستم بطور کامل پر نشده و از Crash کردن و از کار افتادن سیستم جلوگیری به عمل آید.

راهنمای نصب Slackware 9.1

راهنمای نصب Slackware 9.1
ممکن است تابحال در مورد لینوکس Slackware چیزهایی شنیده باشید. لینوکس اسلاکور یکی از قدیمی‌ترین توزیع‌های سیستم‌عامل لینوکس می‌باشد که دارای سیستم بسته‌بندی نرم‌افزار خاص خود (tgz) بوده و مخصوص کاربران «حرفه‌ای» طراحی شده است. این توزیع فاقد هرگونه ابزار مدیریتی گرافیکی است. من مجددا بر روی کلمه حرفه‌ای تاکید می‌کنم چونکه برخلاف توزیع‌های دیگر، شما باید بسیاری از امور را پس از نصب و بصورت دستی انجام دهید.
لینوکس اسلاکور بر روی دو دیسک CD-ROM ارائه می‌شود. مفاهیم کلی نصب لینوکس اسلاکور مانند تمامی توزیع‌های دیگر لینوکس با تفاوت‌های جزیی است. اسلاکور 9.1 به همراه تجهیزات زیر ارائه می‌شود:
- هسته 2.4.22
- محیط KDE نسخه 3.1.4
- محیط Gnome نسخه 2.4
- محیط اداری Koffice نسخه 1.2.1
و تعداد زیادی نرم‌افزار کاربردی دیگر
شروع نصب
مانند تمام توزیع‌های دیگر، جهت شروع نصب لینوکس اسلاکور دیسک شماره ۱ آنرا در درایو قرار داده و سیستم را بوت می‌کنید. ابتدا در مورد زبان صفحه کلید از شما سوال شده و پس از چند ثانیه اعلان ورود به سیستم برای شما نمایش داده می‌شود که باید با کاربر ریشه و بدون کلمه عبور وارد شوید. در این مرحله می‌توانید با استفاده از ابزارهای متنی مانند cfdisk دیسک سخت خود را پارتیشن‌بندی نمایید و یا با تایپ دستور setup برنامه نصب اسلاکور شروع به کار می‌کند. در صورتی که پارتیشن‌های دیسک سخت خود را تغییر دادید، پیش از شروع کردن برنامه نصب، کامپیوتر خود را یکبار reboot نمایید تا تغییرات اعمال شوند. برنامه نصب لینوکس Slackware بصورت متنی می‌باشد. در مرحله نخست نصب، با انتخاب گزینه Setup your swap partitions، پارتیشن swap مورد نیاز را معرفی می‌کنیم. برنامه نصب بطور خودکار پارتیشن‌های swap موجود بر روی دیسک سخت را شناسایی می‌کند و آنرا به فایل fstab اضافه خواهد کرد. پس از معرفی swap برنامه نصب از شما درخواست می‌کند تا پارتیشن‌هایی را که مایل به استفاده از آنها هستید به سیستم معرفی نمایید. لیستی از پارتیشن‌های موجود نمایش داده می‌شود که با انتخاب پارتیشن مورد نظر و فشار دادن کلید Enter شما می‌توانید پارتیشن مورد نظر را فرمت و نقطه اتصال آنرا نیز تعیین کنید. من پارتیشن hda2 روی دیسک سخت خودم را به عنوان پارتیشن boot و پارتیشن hda10 را به عنوان پارتیشن ریشه به سیستم معرفی می‌کنم. پس از اتمام سیستم در صورتی که پارتیشن‌های ویندوز روی سیستم شما پیدا کند، با سوال از شما، آنها را به fstab اضافه خواهد کرد. پس از این مرحله، برنامه نصب منبع نصب را از شما سوال می‌کند. این منابع عبارتند از CD/DVD، دیسک سخت، درایو NFS و... با انتخاب گزینه CD/DVD برنامه نصب درایو را اسکن کرده و دیسک نصب اسلاکور را شناسایی می‌کند. سپس از شما نوع نصب سوال می‌شود. انواع نصب عبارتند از newbie، full، menu، expert و custom. انتخاب گزینه menu را به کاربران متوسط پیشنهاد می‌کنم. با این گزینه شما قادرید تا دسته‌های نرم‌افزاری مورد نیازتان را بصورت بسیار ساده و آسان انتخاب و نصب کنید. گزینه full تمامی نرم‌افزارهای موجود بر روی دیسک‌های نصب را بر روی سیستم نصب خواهد کرد. در مراحل بعدی شما بترتیب بسته‌های نرم‌افزاری گروه‌های مختلف نرم‌افزاری مانند Base System، APPS، Libraries، XAPPS، GNOME، KDE و... را انتخاب و نصب می‌کنید. توضیح اینکه KDE و GNOME بر روی دیسک شماره دو قرار دارند که هنگام نصب از شما درخواست خواهد شد.
پس از اتمام نصب تمامی بسته‌های نرم‌افزاری، نوبت به نصب برنامه مدیر بوت LiLo می‌رسد که آنرا در MBR نصب نمایید. همچنین امکان تنظیم استفاده از FrameBuffer در لیلو نیز موجود می‌باشد. پس از لیلو، باید نوع ماوس سیستم‌تان را تعیین کنید. سپس برنامه نصب از شما در مورد پیکربندی شبکه سوال می‌کند که تنظیمات شبکه مانند نام کامپیوتر، نام حوزه، آدرس IP و ... را باید وارد نمایید.
پس انجام تنظیمات شبکه، سرویس‌های قابل راه‌اندازی در زمان بوت را تعیین می‌کنید (مانند ppp و...) سپس برنامه‌های سرویس‌دهنده مانند Apache، MySQL و... که در زمان بوت راه‌اندازی خواهند شد را انتخاب می‌کنید.
پس از طی این مرحله برنامه نصب از شما در مورد بکارگیری قلم‌های سفارشی در محیط کنسول سوال می‌کند که می‌توانید از آن عبور نمایید. سپس برنامه نصب گزینه‌های انتخاب موقعیت زمانی سیستم را نمایش می‌دهد. پس از این مرحله، باید محیط گرافیکی پیش‌گزیده خود را تعیین کنید. مانند KDE، GNOME و...
آخرین مرحله نصب لینوکس اسلاکور به تنظیم کلمه عبور ریشه اختصاص دارد. پس از اتمام آن، از برنامه نصب خارج شده و در خط فرمان با تایپ دستور reboot سیستم را مجددا بوت کرده و دیسک‌های نصب اسلاکور را خارج می‌کنیم.
تنظیمات پس از نصب
پس از بوت سیستم، اعلان ورود متنی به سیستم نمایش داده می‌شود. نخستین عملی که باید پس از ورود به سیستم انجام دهید، اضافه کردن یک کاربر عادی برای کاربردهای روزانه به سیستم است. با استفاده از دستورات زیر می‌توانید این کار را انجام دهید:
# groupadd alan
# useradd alan -g alan -d /home/alan
# mkdir /home/alan
# chown -R alan:alan /home/alan/
# passwd alan
دستورات فوق یک گروه و کاربر به نام alan به سیستم اضافه کرده، دایرکتوری خانگی آنرا ایجاد و اختصاص می‌دهد و در پایان کلمه عبور آنرا تنظیم می‌کند. پس از ایجاد کاربر عادی می‌توانید از آن برای ورود و استفاده در امور روزمره استفاده کنید.

فعال کردن سایر سخت‌افزارها
برنامه اسلاکور فاقد سیستم شناسایی خودکار سخت‌افزار می‌باشد. بنابراین به احتمال قوی کارت گرافیکی و کارت صوتی و برخی دیگر از سخت‌افزارهای سیستم‌تان تنظیم نشده‌اند. برای فعال شدن سخت‌افزارهای مورد نیازتان باید فایل etc/rc.d/rc.modules/ را با استفاده از ویرایشگر متن مانند vi ویرایش کرده و ماژول‌های سخت‌افزارهای سیستم‌تان را با برداشتن علامت # از جلوی خط مربوطه به آنها فعال نمایید. مثلا کارت صوتی سیستم من از نوع Creative Live است که با برداشتن علامت # از جلوی آن در فایل فوق آنرا فعال می‌کنم:
# Sound Blaster Live support:
/sbin/modprobe emu10k1
برای تمامی سخت‌افزارهای خود که نصب نشده‌اند می‌توانید این کار را انجام دهید. البته برای فعال شدن آنها باید یکبار سیستم را بوت نمایید. البته راه‌دیگری نیز برای تنظیم سخت‌افزارهایتان وجود دارد و آن کامپایل مجدد هسته است که اگر دوست داشته باشید می‌توانید بجای عملیات بالا، هسته را مجددا کامپایل کنید.
شاید فکر کنید که این دیگر چه توزیعی است! ولی فراموش نکنید که این توزیع مخصوص کاربران حرفه‌ای لینوکس طراحی شده است که این کارها برایشان عادی است. پس از طی این مرحله باید Xfree86 را تنظیم کنید تا بتوانید محیط گرافیکی خودتان را راه‌اندازی کنید. برای این کار باید فایل etc/X11/XF86Config/ را ویرایش نمایید. به این منظور دستور زیر را وارد نمایید:
# vi /etc/X11/XF86Config
باید تنظیمات مانیتور، ماوس (که البته نوع آنرا هنگام نصب تعیین کرده بودید) و کارت گرافیکی را انجام دهید. در لینوکس اسلاکور برای تنظیم Xfree86 علاوه بر امکان تنظیم دستی فایل (که می‌توانید اطلاعات آنرا از فایل XF86Config که در جایی موجود دارید الگو بگیرید) چند ابزار دیگر نیز برای تنظیم خودکار یا نیمه خودکار Xfree86 وجود دارند. این ابزارها عبارتند از ابزارهای xf86config، xfree86setup و xf86cfg. دو نرم‌افزار نخست تنها یک فایل پایه‌ای XF86Config ایجاد می‌کنند که شما آنرا باید ویرایش و کامل نمایید. ولی دستور xf86cfg یک محیط گرافیکی جالب برای تنظیم Xfree86 در اختیارتان قرار می‌دهد که در آن تمامی تنظیمات را می‌توانید با چند کلیک ساده انجام دهید. تصویر زیر این محیط را نمایش می‌دهد.


کافی است بر روی آیکون‌های ماوس، مانیتور، صفحه کلید و کارت گرافیکی کلیک راست نموده و گزینه configure را انتخاب کنید. صفحه تنظیمات مربوطه باز خواهد شد. البته ممکن است در این محیط ماوس شما کار نکند. به همین منظور در کنار این پنجره یک ابزار برای حرکت ماوس از روی صفحه کلید فعال می‌باشد. پس از اتمام تنظیمات، بر روی quit کلیک کنید تا از برنامه خارج شوید. برنامه برای ذخیره تنظیمات از شما درخواست خواهد کرد.
اکنون نوبت به اجرای محیط گرافیکی رسیده است. جهت اجرا شدن محیط گرافیکی پیش‌گزیده، دستور startx را اجرا نمایید. محیط گرافیکی اجرا شده و نصب شما تقریبا به پایان رسیده است. با اینکه اسلاکور بصورت پیش‌گزیده از هسته 2.4.22 استفاده می‌کند، ولی سرعت اجرا شدن نرم‌افزارها بطور تعجب بر انگیزی بالاست. به جرات می‌توانم بگویم که یکی از سریع‌ترین توزیع‌هایی است که تاکنون دیده‌ام. حتی مجموعه OpenOffice با سرعت بسیار خوبی اجرا می‌شود.


در پایان باید چند نکته در مورد نرم‌افزارهای کاربردی موجود بر روی اسلاکور مطرح کنم. شاید یکی از نقطه ضعف‌های این توزیع از نظر یک کاربر سطح متوسط کمبود نرم‌افزارهای کاربردی آن می‌باشد. مثلا شما مجموعه OpenOffice را بر روی آن نمی‌بینید و یا هیچ ابزار گرافیکی CD نویس در آن وجود ندارد. البته با در نظر گرفتن اینکه برای یک کاربر حرفه‌ای نصب و اضافه کردن این مجموعه‌ها زحمت چندانی نخواهد داشت، می‌توان راحت‌تر از آن گذشت.
زبان فارسی نیز در آن بخوبی فعال شده و براحتی قادر هستید از قلم‌های فارسی در آن استفاده کنید. قلم‌های فارسی را می‌توانید از پنل کنترل KDE قسمت Admin بخش Font Installer نصب کنید و یا قلم‌ها را در یکی از دایرکتوری‌های قلم محیط Xfree86 کپی نمایید. با اجرای مجدد X قلم‌ها اضافه خواهند شد. (این دایرکتوری‌ها در فایل XF86Config ذکر شده‌اند). امیدوارم از Slackware خود لذت ببرید.

راهنمای جامع پیکربندی و نصب هسته

چگونه هسته لینوکس خود را پیکربندی و کامپایل نماییم؟
به جرات می‌توان گفت که یکی از جالب‌ترین و شگفت انگیزترین بخش‌های سیستم‌عامل لینوکس، هسته آن است. هر کاربر کنجکاوی پس از مدتی کار کردن با این سیستم‌عامل دوست دارد تا با هسته نیز کلنجار رود. اینکه شما بتوانید یکی از اصلی‌ترین بخش‌های سیستم‌عامل خودتان را بنا به میل و نیازتان تنظیم کنید بسیار هیجان انگیز است. تاکنون راهنماهای فارسی متعددی در مورد چگونگی کامپایل کردن هسته لینوکس به فارسی نوشته شده است، ولی چیزی که بسیاری از کاربران کم تجربه‌تر علاوه بر آن نیاز دارند، این است که بدانند قبل از کامپایل، چگونه و با چه قدم‌هایی باید هسته سیستم خود را پیکربندی و تنظیم کنند.
به چه چیزی نیاز دارید؟
برای پیکربندی و کامپایل هسته، چیز زیادی لازم نیست:
۱) کدمنبع کامل هسته
۲) اطلاعات کامل در مورد انواع سخت‌افزارهای نصب شده در سیستم
۳) نرم‌افزارهای توسعه مانند کامپایلر GCC، Make و...
۴) زمان و دقت کافی
دریافت کد منبع هسته
کد منبع کامل هسته سیستم‌عامل لینوکس را همواره می‌توانید از آرشیو آن واقع در آدرس http://www.kernel.org دریافت نمایید. نسخه‌های متعددی از هسته برای دانلود موجود می‌باشد. شما همیشه آخرین نسخه پایدار را دریافت نمایید. کد منبع را به دو صورت می‌توانید دریافت کنید. وصله (patch) و کد منبع کامل (Full). این دو چه تفاوتی باهم دارند؟ کد منبع کامل حدود ۴۰ مگابایت حجم دارد. وصله کد منبع حدود ۲-۳ مگابایت حجم دارد. در صورتی که هیچ کد منبع کاملی از سری مورد نظرتان که آنرا برای نصب روی سیستم در نظر گرفته‌اید ندارید (مانند سری 2.6 که موضوع این مقاله است) باید کد منبع کامل را دریافت نمایید. ولی اگر کد منبع کامل نسخه‌های کمی قبل‌تر (مثلا نسخه پایدار فعلی 2.6.3 است، ولی شما کدهای منبع 2.6.2 را دارید) را دارید و مایلید تا آخرین نسخه را روی سیستم‌تان نصب کنید، لازم نیست تا کل کد‌های منبع را مجددا دریافت و نصب نمایید. در این موارد وصله نسخه مورد نظر را دریافت و بر روی نسخه قدیمی‌تر اعمال می‌کنید. جلوتر این مطلب را بیشتر توضیح خواهم داد.
اطلاعات کامل در مورد سخت‌افزارهای نصب شده
اگر این اطلاعات را نداشته باشید، عملا قادر نخواهید بود هسته خود را به درستی تنظیم کنید و هسته هنگام کارکرد با مشکل مواجه خواهد شد. بنابراین، کافی است که اطلاعات تمامی سخت‌افزارهای نصب شده مانند تراشه‌های برد مادر، درایوهای مختلف، کارت گرافیک، کارت صوتی، مودم و... را از دفترچه‌های موجود تهیه نمایید و یا از اشخاص وارد دقیقا سوال کنید. (مثلا تنها دانستن مدل برد مادر به شما کمکی نخواهد کرد و حتما باید بدانید دارای چه چیپ ستی است و یا برخی کارت‌های صوتی Genius از چیپ ست FM801 استفاده می‌کنند و برخی دیگر از چیپ ست Yamaha. تنها دانستن اینکه کارت صوتی شما Genius است، در چنین مواردی کمکی به شما نخواهد کرد.)
نرم‌افزارهای توسعه
فرقی نمی‌کند که از چه توزیعی استفاده می‌کنید. برای کامپایل کردن هسته، حتما باید ابزارهای Development موجود در توزیع مورد استفاده تان را نصب نمایید. انتظار نداشته باشید بدون داشتن یک کامپایلر هسته‌تان را کامپایل کنید. علاوه بر ابزارهای توسعه، هسته نیز ممکن است به تعدادی نرم‌افزار پیش‌نیاز، نیاز داشته باشد. مثلا هسته 2.6.3 که در این مقاله آنرا نصب خواهیم کرد، به تعدادی ابزار نیاز دارد که برای عملکرد صحیح حتما باید نسخه‌های صحیح آنها را در سیستم خود داشته باشید. برای اطلاعات بیشتر در مورد شماره نسخه‌های ابزارهای لازم و دریافت آنها اینجا را ببینید. (البته اکثر توزیع‌های جدید بیشتر نسخه‌های پیش‌نیاز را دارا هستند و احتمالا تنها ۱ الی ۲ بسته را باید قبل از کامپایل و نصب هسته نصب نمایید، مگر اینکه توزیع مورد استفاده شما بسیار قدیمی باشد!)
زمان و دقت کافی
تنظیم و کامپایل هسته کاری است که دقت و زمان زیادی (بسته به قدرت پردازنده شما) خواهد طلبید. بنابراین آنرا زمانی انجام دهید که دارای زمان و تمرکز کافی هستید و چیزی مزاحم شما نمی‌شود! در غیر اینصورت ممکن است هسته شما درست از آب درنیاید! البته خوبی سیستم‌عامل لینوکس در این است که شما در آن واحد قادرید چندین هسته داشته باشید و در صورت عدو موفقیت هسته جدید، قادر خواهید بود با هسته سابق به سیستم بوت شوید و عملیات را از اول انجام دهید! پس زیاد نگران نباشید. همیشه چند تجربه نخست، موفقیت آمیز نخواهد بود.
شروع عملیات
اکنون فرض می‌کنیم که کلیه موارد بالا انجام شده و برای شروع عملیات تنظیم و کامپایل هسته آماده هستیم. عملیات تنظیم و کامپایل هسته را می‌توان به مراحل زیر تقسیم کرد:
۱) قرار دادن کد منبع هسته در محل مربوطه و خارج کردن آن از حالت فشرده
۲) تنظیم و پیکربندی هسته که مطلب اصلی مورد بحث ما در این مقاله است
۳) نصب هسته
۴) تنظیم برنامه مدیر بوت جهت اضافه شدن امکان بوت با هسته جدید
یک پنجره ترمینال باز کرده و عملیات را شروع می‌کنیم.
قرار دادن کد منبع در محل مربوطه و خارج کردن آن از حالت فشرده
فرض می‌کنیم که اکنون کد منبع کامل هسته موجود بوده و مایل هستید تا آنرا در جای صحیح قرار داده و آنرا از حالت فشرده خارج کرده و ادامه عملیات را بر روی آن انجام دهید. با این احتمال که کد منبع اکنون در دایرکتوری خانگی شما موجود می‌باشد، آنرا به محل مناسب آن که عموما در مسیر usr/src/ است، منتقل یا کپی می‌کنیم. برای مثال:
$ su
# cp /home/alan/linux-2.6.3.tar.bz2 /usr/src/
ویا اگر آنر روی CD داشتید:
$ su
# mount /cdrom (or mount /mnt/cdrom)
# cp /cdrom/linux-2.6.3.tar.gz /usr/src/
کد منبع هسته ممکن است در دو حالت فشرده bz2 و یا gzip در اختیار شما قرار گرفته شده باشد که برای خارج کردن آن از حالت فشردگی از دستورات زیر استفاده خواهید کرد:
# cd /usr/src/
# gunzip linux-2.6.3.tar.gz (if file is in tar.gz format)
# bzip2 -d linux-2.6.3.tar.bz2 (if file is in tar.bz2 format)
پس از اجرای دستورات فوق، حاصل کار یک بسته tar خواهد بود که برای بازکردن آن نیز باید از دستور زیر استفاده نمایید:
# tar -xf linux-2.6.3.tar
اکنون در مسیر usr/src/ یک دایرکتوری با نام linux-2.6.3 موجود است. طبق عرف (و نه به اجبار) یک میانبر به نام linux به دایرکتوری linux-2.6.3 ایجاد می‌کنیم:
# ln -s linux-2.6.3 linux
بسیار خوب. تا این مرحله تمامی کارهای اولیه انجام شده و به اتمام رسید. در بالا درمورد وصله‌های هسته صحبت کردم. مثلا اگر شما کد منبع کامل هسته 2.6.2 را دارید و مایل هستید که هسته 2.6.3 را که فعلا آخرین هسته موجود می‌باشد (البته 2.6.4 چند روز دیگر ارائه خواهد شد!) را روی سیستم خود نصب نمایید، لازم نیست تا تمامی کد منبع را مجددا دانلود نمایید. کافی است که وصله (patch) آنرا که معمولا فایلی حدود یا کمتر از ۲ مگابایت است را دریافت کرده و کد منبع هسته موجود را به آن ارتقا دهید. به این صورت که کلیه مراحل گفته شده را برای هسته مثلا نسخه 2.6.2 انجام دهید و سپس وصله را از سایت آرشیو هسته دریافت کنید. با اجرای دستورات زیر، کد منبع هسته شما به نسخه 2.6.3 ارتقا پیدا خواهد کرد:
# cd /usr/src/linux
# bzcat /home/alan/patch-2.6.3.tar.bz2 | patch -p1
با اجرای دستور فوق، فایل‌های مورد نیاز به نسخه جدید ارتقا پیدا خواهند کرد. سپس عملیات زیر را انجام دهید (یک نوع تمیزکاری!):
# rm linux
# mv linux-2.6.2 linux-2.6.3
# ln -s linux-2.6.3 linux
البته می‌توانستید همان موقع میانبر را ایجاد نکرده و پس از انجام عمل ارتقا آنرا ایجاد کنید تا دوباره کاری نشود. اکنون همه چیز برای پیکربندی و تنظیم هسته آماده است.
تنظیم و پیکربندی هسته
پیکربندی هسته را می‌توانید با استفاده از سه رابط کاربری متفاوت انجام دهید. دوتا از این رابط‌ها گرافیکی و بسیار شبیه به هم هستند و رابط سوم متنی است. البته اصول کاری با تمامی این رابط‌ها یکسان است. این رابط‌ها با دستورات زیر اجرا خواهند شد:
# cd /usr/src/linux
# make xconfig (graphical)
# make gconfig (graphical)
# make menuconfig (text based)
شما می‌توانید همه آنها را آزمایش کنید و با هرکدام که راحت‌تر بودید کار کنید. من شخصا اکثرا از گزینه xconfig و در سیستم‌های متنی (مانند سرویس‌دهنده‌ها یا دستگاه‌های راه دور) از menuconfig استفاده می‌کنم. تصاویر زیر این رابط‌ها را نمایش می‌دهد. (برای دیدن تصاویر بزرگتر روی آنها کلیک کنید).
این رابط‌ها همگی دارای لیستی از بخش‌های مختلف هسته هستند که تنظیمات آنرا باید انجام دهید. اکنون بخش‌های اصلی این تنظیمات را که برای یک کامپیوتر معمولی ضروری است، بررسی می‌کنیم. اگر بخواهیم تمامی بخش‌ها را بررسی کنیم، این مقاله تبدیل به یک کتاب می‌شود!
مسئله این است: ماژول یا کد درونی؟
قبل از شروع به تشریح بخش‌های تنظیم هسته، مایل هستم تا نکته‌ای را تشریح کنم. بخش‌های مختلفی را که برای هسته خودتان فعال می‌کنید (مانند انواع راه‌اندازها، تراشه‌های مختلف و...) به دو صورت می‌توانند در هسته بکار گرفته شوند:
۱) درون کد هسته کامپایل شوند
۲) بصورت یک ماژول جدای از هسته ولی قابل بارگذاری در هسته کامپایل شوند
این دو حالت چه مزایا و چه تفاوتی دارند؟ در صورتی که راه‌اندازی درون کد هسته کامپایل شود، اولا نیازی نیست تا در هربار بوت مجددا بارگذاری شود و دسترسی به آن نیز سریعتر خواهد بود. ولی اگر آنرا بصورت یک ماژول جداگانه کامپایل نمایید، باید در هربار بوت بارگذاری شود (البته این بارگذاری خودکار انجام خواهد شد) و دسترسی به آن کمی کندتر از دسترسی به صورت درونی است. مزیت آن چیست؟ اگر شما سخت‌افزاری را پس از کامپایل کردن هسته از کامپیوترتان جدا کنید، کد درونی همچنان فعال بوده و ممکن است سبب شود تا هسته در فشار نبود آن سخت‌افزار کار کند، ولی در حالت ماژول، شما به سادگی قادر خواهید بود تا ماژول را از حالت بارگذاری خارج نمایید.
تصمیم اینکه چه بخشی را بصورت ماژول کامپایل کنید و چه بخشی را بصورت کد درونی، به عهده خودتان می‌گذارم.
شروع می‌کنیم
یکی از رابط‌های مورد نظر خود را با دستوراتی که شرح داده شد، اجرا کنید و مراحل تنظیم هسته را قدم به قدم پیش ببرید. می‌توانید به بخش‌هایی که در این مقاله توضیح داده نشده‌اند توجه نکنید و از آنها عبور کنید. در صورتی که کنجکاو هستید، می‌توانید از Help این برنامه‌ها استفاده نمایید که بسیاری از مواقع نکات مبهم را روشن می‌کنند.
قدم اول: پردازنده کامپیوتر (Processor)
نخستین تنظیمی که باید انجام دهید، تعیین نوع پردازنده سیستم است. این کار کدهای ایجاد شده را برای پردازنده شما بهینه کرده و در سرعت هسته تاثیر خواهد گذاشت. بنابراین در بخش Processor type and features پردازنده خود را انتخاب کرده (البته معمولا سیستم بطور خودکار آنرا برای شما انتخاب کرده است) و سپس گزینه Symmetric multi-processing support را غیر فعال نمایید. (البته در صورتی که کامپیوتر شما بیش از یک پردازنده دارد آنرا فعال باقی بگذارید) فعال باقی گذاشتن این گزینه در سیستم‌های تک پردازنده‌ای باعث کاهش سرعت خواهد شد. در صورتی که هسته را برای یک سیستم اداری و میزکار یا سیستم خانگی پیکربندی می‌کنید، گزینه Preemptive Kernel را نیز فعال نمایید که پاسخ‌های سیستم در هنگامی که سیستم زیر بار است سریعتر شود. تنظیمات پردازنده سیستم در این بخش به پایان می‌رسد.
قدم دوم: مدیریت توان (Power Management)
این گزینه‌ها امکان خاموش شدن خودکار سیستم، بکارگیری باطری، سیاست‌های حفاظت انرژی و... را فراهم می‌سازد. در شاخه اصلی، امکان فعال کردن کلی این قابلیت (Power Management Support) و قابلیت‌های ذخیره در دیسک (Suspend-to-disk) وجود دارد. (برای فعال شدن قابلیت مورد نظرتان بصورت کد درونی کلید Y و برای کامپایل آن بصورت ماژول کلید M را فشار دهید). سپس در بخش ACPI می‌توانید گزینه‌های مورد نظرتان را فعال نمایید. من گزینه اصلی ACPI Support و گزینه Button را برای خاموش شدن خودکار سیستم انتخاب نمایید. در صورتی که هسته یک کامپیوتر کیفی را پیکربندی می‌کنید، علاوه بر این گزینه‌ها، گزینه‌های AC Adapter، Battery و Processor را نیز فعال نمایید. در صورتی که کامپیوتر شما از نوع ASUS یا Toshiba است، گزینه‌هایی نیز برای آن وجود دارد که می‌توانید آنرا نیز فعال کنید. گزینه بعدی APM است که توصیه می‌شود برای کامپیوترهای کیفی آنرا فعال نمایید.
قدم سوم: گذرگاه‌های عمومی (Bus Options)
در این بخش باید گذرگاه‌های PCI، ISA و PCMCIA را فعال نمایید. به این منظور گزینه‌های PCI Support، PCD device name database، ISA Support ( در صورتی ISA را فعال نمایید که برد اصلی شما دارای آن باشد) برای پشتیبانی از PCMCIA، بخش Support for hot-pluggable devices را فعال نموده در زیر آن بخش‌های مربوط به PCMCIA/CardBus support را فعال نمایید. (PCMCIA تنها برای کامپیوترهای کیفی لازم است).
قدم چهارم: راه‌اندازهای دستگاه‌ها (Device Drivers)
همانطور که از عنوان این بخش پیداست، در این بخش باید راه‌اندازهای ابزارهای مختلف را فعال نمایید. نخستین گزینه‌ای که باید آنرا فعال نمایید، درگاه موازی یا Parallel port support است. در این قسمت بخش‌های PC-style hardware و IEEE 1284 transfer modes را (برای حالت‌های انتقال داده EPP و ECP) فعال نمایید.
قسمت بعدی که باید آنرا تنظیم نمایید، بخش Block Devices است که باید در آن گزینه‌های Normal floppy disk support و Loopback device support را فعال نمایید. در صورت نیاز گزینه‌های RAM disk support و Initial RAM disk support را هم می‌توانید انتخاب کنید.
بخش بعدی تنظیمات مربوط به درایوهای مختلف و دیسک‌های سخت می‌باشد. در بخش ATA/ATAPI/MFM/RLL support گزینه‌های Include IDE/ATA-2 Disk support، Use multi-mode by default، Include IDE/ATAPI CD-ROM، گزینه SCSI emulation support (در صورتی که یک CD-Writer دارید الزامی است) generic/default IDE chipset support و سپس گزینه PCI IDE chipset support را فعال نمایید. در بخش PCI IDE chipset support گزینه‌‌های Sharing PCI IDE interrupts support، Generic PCI bus-master DMA support، Use PCI DMA by default when available و در نهایت نوع تراشه کنترل کننده IDE روی برد اصلی‌تان را تعیین کنید. مثلا من برای برد اصلی خودم که دارای تراشه سری VIA KT133 است، گزینه VIA82CXXX را انتخاب می‌کنم.
قسمت بعدی در این قدم SCSI device support است که باید در آن گزینه‌های legacy /proc/scsi support، SCSI disk support، SCSI CD-ROM support، SCSI generic support، Probe all LUNs on each SCSI device را فعال نمایید. در صورتی که کارت اسکازی خاصی بر روی سیستم‌تان نصب شده است، راه‌انداز آنرا از بخش SCSI low level drivers فعال نمایید.
در مرحله بعد باید پشتیبانی از شبکه (Networking Support) و پروتکل‌های مختلف را فعال نمایید. فعال کردن این بخش حتما به این معنی نیست که باید شبکه یا کارت شبکه داشته باشید. بخش‌هایی از آن حتی برای اتصال Dialup به اینترنت نیز لازم است. در این بخش گزینه‌های Dummy net driver support، PPP، PPP support for async serial ports، PPP support for sync tty ports، PPP deflate compression و PPP BSD Compress compression را فعال نمایید. در صورتی که یک کارت شبکه در کامپیوترتان نصب شده و مایل هستید تا راه‌انداز آنرا نیز فعال نمایید، نام/تراشه آنرا می‌توانید در یکی از دسته‌های Ethernet 10 or 100Mbit، Ethernet 1000 Mbit و Ethernet 10000 Mbit پیدا کنید. مثلا من برای فعال کردن کارت Realtek خود روی گزینه Ethernet 10 or 100 Mbit کلیک کرده و سپس با فعال کردن گزینه EISA, VLB, PCI and on board controllers راه‌انداز کارت مربوطه را فعال می‌کنم.
در مرحله بعدی باید راه‌اندازهای دستگاه‌های ورودی مانند ماوس، Gamepad و... را فعال کنید. بنابراین در بخش Input device support، گزینه‌های Gameport support، Serial port line discipline، Mice و بخش‌های زیر آن یعنی PS/2 و Serial و قسمت Misc بخش PC Speaker support را فعال کنید. در صورتی که دسته بازی دارید گزینه‌های joystick interface و joysticks را نیز فعال کنید.
پس از اتمام بخش Input device support، باید بخش Character devices را فعال کنید. در این بخش گزینه‌‌های Unix98 PTY support، Parallel printer support، /dev/agpgart support و تراشه AGP برد مادر، Direct Rendering Manager و تراشه مربوطه (اگر هیچیک نبود تنها همان گزینه Direct Rendering Manager را نگه دارید) را فعال نمایید. سپس در بخش Serial drivers باید گزینه‌های 8250/16550 and compatible serial support و 8250/16550 device discovery via ACPI namespace را فعال کنید.
در مرحله بعدی باید گزینه‌های Graphics support را که راه‌اندازهای گرافیکی هسته می‌باشد را تنظیم کنید. در این بخش گزینه‌های Support for frame buffer devices و سپس تراشه کارت گرافیکی خود را فعال نمایید.
پس از این مرحله نوبت به کارت صوتی می‌رسد. در بخش Sound گزینه Sound card support را فعال کرده و سپس در قسمت Advanced Linux Sound Architecture گزینه‌های Sequencer support، OSS API emulation، OSS Mixer API، OSS PCM API و OSS Sequencer API را فعال نمایید. (راه‌انداز صوتی پیش‌گزیده در هسته‌های سری 2.6 از OSS به ALSA تغییر کرده است و گزینه‌های OSS Emulation جهت سازگاری با برنامه‌هایی است که از این راه‌نداز استفاده می‌کرده‌اند.) سپس در بخش Generic device قسمت Generic MPU-401 UART driver را فعال کنید. برای فعال شدن راه‌انداز کارت صوتی‌تان، در قسمت PCI Devices نام/تراشه آنرا فعال کنید. (در صورتی که این بخش را فعال کردید و پس از اتمام، کامپایل و نصب هسته صدای شما کار نکرد، تنظیمات Mixer را با برنامه‌ای مانند kmix بررسی نمایید. معمولا صداها در حالت Mutt قرار می‌گیرند)
در مرحله بعدی به مبحث شیرین USB می‌رسیم. در قدم نخست Support for USB و USB device filesystem را فعال نمایید. سپس با توجه به نوع سخت‌افزاری که دارید، یکی از گزینه‌های EHCI، OHCI یا UHCI را فعال کنید (در صورتی که نمی‌دانید تراشه کنترل کننده USB شما در کدام گروه قرار دارد، از دستور lspci -v استفاده نمایید.) در صورتی که ابزارهای صوتی یا بلندگوی USB دارید، گزینه USB Audio support را فعال کنید. در صورتی که مودم شما USB است، گزینه USB Modem را فعال کنید. درصورتی که چاپگر USB دارید، گزینه USB Printer را فعال نمایید. در صورتی که از دیسک‌های همراه USB یا دوربین دیجیتال دارید، گزینه USB Mass Storage support را فعال نمایید. در صورتی که کیبورد و ماوس USB دارید، گزینه USB Human Interface Device را فعال نمایید. برخی دیگر از ابزارهای گرافیکی، شبکه، ویدئو و... نیز پشتیبانی می‌شوند که در صورتی که آنها را در سیستم خود دارید، گزینه مربوط به آنها را نیز می‌توانید فعال کنید. در صورتی که در حال حاضر هیچ ابزار USB ندارید، می‌توانید از این مرحله عبور نمایید.
در مرحله بعدی باید پشتیبانی از فایل سیستم‌های مختلف را فعال نمایید. در بخش File systems گزینه‌های Second extended fs support (برای پشتیبانی از ext2)، سپس Ext3 journaling file system support، به همراه Ext3 extended attributes، سپس ReiserFS support، سپس Quota Support (در صورتی که مایل هستید فضای دیسک مصرفی هر کاربر را محدود نمایید – مانند شبکه‌ها و سرویس‌دهنده‌های عمومی) و در آخر Kernel automounter version 4 support را فعال کنید. برای پشتیبانی از فایل سیستم‌های CD/DVD، در بخش CD-ROM/DVD filesystems، گزینه‌های ISO 9660 و Microsoft Joliet و UDF را فعال نمایید. برای پشتیبانی از پارتیشن‌های DOS/Fat32 و NTFS، گزینه‌های مربوطه را در بخش DOS/FAT/NT filesystems فعال کنید.
سپس در قسمت Pseudo filesystems گزینه‌های proc filesystem support، dev/pts filesystem for unix98 و virtual memory filesystem support را فعال کنید. (این گزینه را فراموش نکنید!) در صورتی که سیستم شما در محیط شبکه قرار دارد و مایل هستید تا به درایوهای شبکه به اشتراک گذاشته شده در سیستم‌های ویندوز و یا سرویس‌دهنده‌های لینوکس دسترسی پیدا کنید، گزینه‌های NFS filesystem support، NFS server support و SMB filesystem support را فعال نمایید. (گزینه NFS Server را در صورتی فعال نمایید که می‌خواهید از سیستم خود بعنوان یک سرویس‌دهنده NFS استفاده کنید).
قدم پنجم: ذخیره تغییرات و خروج
خسته نباشید! قدم پیشین کمی بیشتر از یک قدم شد و به یک راه طولانی بیشتر شبیه است! ببخشید. در این مرحله تنظیمات هسته به پایان رسیده و اکنون باید از برنامه‌های رابط خارج شوید. هنگام خروج از شما درخواست خواهد شد تا تغییرات را ذخیره نمایید. حتما این کار را انجام دهید و اگرنه هر چه را که تاکنون رشته‌اید، پنبه خواهید کرد!
قدم ششم: کامپایل کردن هسته
در این مرحله باید کد منبع هسته را که اکنون تنظیم و آماده شده است، کامپایل نمایید تا به کدهای اجرایی قابل استفاده برای سیستم تبدیل شوند. برای انجام این کار، دستورات زیر را انجام دهید:
# cd /usr/src/linux
# make bzImage && make modules && make modules_install
در صورتی که از یکی از توزیع‌های مبتنی بر دبیان استفاده می‌کنید (مانند دبیان، لیبرانت، کناپیکس، Mepis و...) به سادگی خواهید توانست با وارد کردن دستور زیر بجای دستورات بالا، یک بسته دبیان حاوی هسته جدید و ماژول‌های مربوطه ایجاد نموده و آنرا برای استفاده‌های آتی نیز نگهداری نمایید و در صورتی که نیاز پیدا کردید تا سیستم را مجددا نصب نمایید، تنها همین بسته را برای ارتقاء به هسته جدید نصب خواهید کرد (چه خوب!):
# cd /usr/src/linux
# make-kpkg kernel_image modules_image
مدت زمان لازم جهت عملیات کامپایل هسته کاملا بستگی به قدرت سیستم شما و گزینه‌های انتخاب شده دارد. در سیستم من که یک اتلون تاندربرد 1333 مگاهرتزی است، این عملیات حدود ۸ الی ۹ دقیقه طول می‌کشد. در سیستم‌های قدیمی ممکن است این عملیات ساعت‌ها به طول انجامد. بنابراین کافی است که کمی حوصله به خرج دهید. تصویر زیر هسته را هنگام کامپایل شدن نشان می‌دهد:


قدم هفتم: نصب هسته
پس از اینکه کامپایل هسته با موفقیت به اتمام رسید، سیستم آماده دریافت فرمان از شما می‌باشد. در حالتی که هسته را با دستور make کامپایل کرده‌اید، برای نصب آن در محل بوت دستورات زیر را وارد نمایید:
# cd /usr/src/linux
# mv arch/i386/boot/bzImage /boot/vmlinuz-2.6.3
# mv System.map /boot/System.map-2.6.3
در حالتی که هسته را با دستور make-kpkg کامپایل کرده‌اید، دستور زیر را برای نصب آن وارد نمایید. توجه داشته باشید در صورتی که از lilo به عنوان مدیر بوت سیستم استفاده نمی‌کنید، سوال پیکربندی lilo را با پاسخ NO و در غیر اینصورت با Yes پاسخ دهید:
# cd /usr/src/
# dpkg -i kernel-image-2.6.3_Custom_i386.deb
البته ممکن است نام بسته دبیان ایجاد شده روی سیستم‌تان با نام فوق متفاوت باشد. بنابراین قبل از صدور این دستور این امر را بررسی کنید. (این کار را می‌توانید با یک دستور ساده ls /usr/src انجام دهید. البته با تایپ dpkg -i kernel و فشار دادن کلید tab نام فایل بطور خودکار تکمیل خواهد شد.)
قدم هشتم: پیکربندی مدیر بوت
به مرحله پایانی نصب و پیکربندی هسته می‌رسیم. پیکربندی مدیر بوت سیستم جهت بوت شدن با هسته جدید. بدلیل اینکه اکثر توزیع‌های لینوکس از گراب به عنوان مدیر بوت استفاده می‌کنند، ما تنظیم گراب را بررسی خواهیم کرد. تنظیم لیلو نیز کاملا مشابه است. برای باز کردن فایل پیکربندی گراب دستورات زیر را وارد نمایید:
# vi /boot/grub/menu.lst (in Redhat: /boot/grub/grub.conf)
فایل پیکربندی گراب در ویرایشگر vi باز خواهد شد. احتمالا اکنون خطی همانند خط زیر (البته ممکن است در سیستم شما دارای مقادیر متفاوتی باشد) در این فایل وجود دارد:
title Libranet GNU/Linux, kernel 2.4.21
root (hd0,1)
kernel /vmlinuz-2.4.21 root=/dev/hda3 ro hdb=scsi
savedefault
boot
شما می‌توانید به راحتی این بخش را انتخاب و با کلیک راست ماوس در حافظه کپی نمایید. سپس کلید Insert را فشار داده و اشاره گر را به یک خط خالی در زیر آن انتقال داده و سپس با کلیک راست متن قبلی را Paste کرده و مطابق زیر ویرایش نمایید:
title Libranet GNU/Linux, kernel 2.6.3
root (hd0,1)
kernel /vmlinuz-2.6.3 root=/dev/hda3 ro hdb=scsi
savedefault
boot
پس از اتمام ویرایش، کلید Esc را فشار داده و دستور wq را تایپ نمایید تا تغییرات ذخیره شده و از ویرایشگر vi خارج شوید. (در صورتی که نیاز داشتید در مورد vi بیشتر بدانید، مقاله‌ای در مورد آن در سایت موجود است) خوب. پیکربندی مدیر بوت نیز به پایان رسید. اکنون به پایان کار نصب و پیکربندی هسته رسیده‌اید. برای دیدن نتیجه کار خود کافی است که سیستم را بوت کرده و از مدیر بوت گزینه‌ای را که اکنون اضافه نمودید انتخاب کنید. معمولا باید همه چیز به خوبی پیش رود. در صورتی که به خطایی برخورد کردید، مجددا پیکربندی و تنظیمات خود را بررسی نمایید. معمولا با چند بار سعی مجدد مشکلاتتان حل خواهند شد. موفق باشید.